Paradijselijke plekjes in Angola

De grensovergang van Angola ziet er professioneel uit. Het grote terrein wordt afgeschermd door een groot hek. De kantoortjes zijn schoon, hebben leren bureaustoelen en mooie bureau’s. Ook staan er computers en printers die het daadwerkelijk doen. De sfeer is er anders en de douaniers zijn afstandelijk. Een praatje zit er sowieso niet in want we spreken allebei geen woord Portugees. Het is rustig op de grensovergang en na een halfuur staan we volledig gestempeld weer buiten. Op naar M’banza-Kongo. Van overlanders die we eerder in Kameroen troffen, weten we dat de weg van Noqui naar M’banza-Kongo met onze bus te doen moet zijn, dus vol goede moed beginnen we aan de route. Het is een prachtige route, over een rode kleiweg. De tropische vegetatie gaat langzaamaan over in de vegetatie dat hoort bij een woestijnklimaat.


Dag prachtig regenwoud. We zullen je rode klei en mooie, groene, grote bomen missen. We rijden gestaag verder over de kleigrond. Sommige stukken zijn wat lastiger maar de route is grotendeels goed te doen.

Het laatste stuk van de route, naar M’banza-Kongo toe is asfalt, met veel potholes. Als we eind van de middag in M’banza-Kongo aankomen, besluiten we een plek te zoeken voor overnachting. Maar eerst boodschappen doen. Bij de supermarkt gaan we op zoek naar vlees voor Anda. Dat is lastig. En als we iets vinden wat enigszins lijkt op vlees blijkt er geen prijs bij te staan. Als Ivo daar bij het winkelpersoneel probeert achter te komen krijgt hij niets dan ongeïnteresseerde blikken en weinig medewerking. Uiteindelijk lukt het gewoon niet om de prijs van het vlees boven tafel te krijgen. Blijkbaar willen ze niets verkopen. We zijn de chagrijnige medewerkers zat en laten het vlees op de weegschaal liggen en lopen zonder boodschappen de winkel uit. Dan niet! Gelukkig hebben we altijd een voorraadje brokken en blikken hondenvoer, dus dan moet Anda het daar maar even mee doen. We gaan op zoek naar een slaapplek. Via iOverlander vinden we een hotel waar we misschien kunnen kamperen. Na 20 minuten zoeken, hebben we nog geen spoor van het hotel gevonden. Wel een politiebureau waarvoor een aantal agenten op de stoep staan. We besluiten maar even te vragen of het betreffende hotel daadwerkelijk bestaat. We komen aanrijden en draaien het raampje open. Voor we iets kunnen vragen, worden we gesommeerd weg te gaan. Blijkbaar mogen we niet voor het politiebureau stilstaan. We doen nog een poging duidelijk te maken dat we toeristen zijn en op zoek zijn naar een slaapplek, maar het mag niet baten. We moeten weg en mogen blijkbaar niets vragen. We worden zelf nu ook narrig van zoveel onverschilligheid en laten de stad achter ons om naar de eerste de beste wildkampeerplek te rijden. Geen goede vibes. Beetje jammer dat onze eerste dag in Angola en het eerste contact met de Angolese bevolking zo moet verlopen, maar ja, morgen weer een dag. Na zo’n 10 kilometer buiten het stadje vinden we een plek om de nacht door te brengen. Heel charmant is het niet met alle vuilnis die er ligt, maar we zijn moe en nemen er genoegen mee. Tja, het is niet allemaal rozengeur en maneschijn, het reizen…

De dag erna staan we vroeg op en zetten we koers richting de kust in het noorden van Angola. De weg is in redelijk goede staat en we schieten lekker op. Op een gegeven moment rijden we langs een marktje met een aantal hutjes waar je kunt eten. Tot onze grote verrassing zien we daar plotseling de Vespa van de Italiaanse Ilario staan. De laatste keer dat we hem gezien hebben, zag hij eruit als een wandelend spook door een voedselvergiftiging. Dat was in Cabinda. Blijkbaar is hij goed opgeknapt en heeft hij de gashendel flink open gedraaid. We stoppen en zien hem even later uit een van de eettentjes komen. Zwaaiend wandelt hij naar ons toe. Het is een leuk weerzien en hij ziet er een stuk beter uit. We gaan bij hem zitten en Ivo bestelt ook wat eten. Het is bushmeat, maar smaakt fantastisch. We kletsen bij met Ilario en besluiten gezamenlijk naar de kust te rijden om wild te kamperen. Via iOverlander vinden we een plek waar we een kijkje willen gaan nemen. Het is nog een klein uurtje rijden. We rijden voor Ilario uit en wachten op hem bij de laatste splitsing. Daar gaat de asfaltweg ook snel over in een zandweg. Nog 7 kilometer te gaan naar de kust. We zijn benieuwd.

20180524_143540

Terwijl Ilario moeizaam door het rulle zand ploetert rijden we langzaam voor hem uit. Uiteindelijk slaan we bij een splitsing rechtsaf naar de kust en zien we een klif en een werkelijk prachtige baai voor ons opdoemen. En…hij is helemaal verlaten. Wat een paradijsje!

20180524_144159

We hobbelen het laatste stukje van de weg af naar het strand en parkeren de bus op een klein grasveldje. Dit is het tegenovergestelde van de plek waar we afgelopen nacht hebben geslapen, tussen de vuilnis. Wat ongelofelijk prachtig. Ook Ilario is stilgevallen en kijkt tevreden om zich heen. Hier kunnen we ons wel even vermaken. We gooien de deur van de bus open en Anda stuift blij het strand op. Anda heeft de plek ook goedgekeurd. De rest van de dag brengen we door met wandelen, spelen met Anda, verhalen uitwisselen en nadenken over de rest van onze route in Angola. De zonsondergang in de baai is schitterend en de lucht kleurt langzaam geel, oranje en paars als de zon langzaam in de zee wegzakt. Het is een van de mooiste plekken die we in Angola gezien hebben.

20180524_173424

De volgende ochtend geeft Ilario aan dat hij weer verder reist. Wij twijfelen nog, maar omdat we hem niet alleen over het zandpad naar de asfaltweg terug willen laten rijden en dan toch de bus in moeten pakken, besluiten wij ook weer verder te gaan. Maar eerst genieten we de ochtend nog op het strand en maakt Ilario mooie opnamen met zijn drone. En dan is het moment daar om het paradijs weer te verlaten. We hebben met Ilario afgesproken dat we shipwreckbeach bezoeken, meer zuidelijk aan de kust. Er zouden wel 40 scheepswrakken op het strand liggen, dus dat willen we wel eens zien. Omdat wij veel harder rijden dan Ilario spreken we af elkaar bij de afslag naar shipwreckbeach weer te treffen. Dat geeft ons mooi te gelegenheid nog even boodschappen te doen. Vlakbij de betreffende afslag doemt er een grote markt op waar we op zoek gaan naar vers vlees voor Anda. Helaas is dat ook daar niet te vinden. Blijkbaar is Angola niet zo’n vleesland, dus dan zullen we creatief moeten zijn met vers eten voor Anda. We kopen nog groente en fruit en zien dan ook al Ilario in de verte aankomen. Gezamenlijk rijden we naar shipwreckbeach.

Het is een bizar gezicht al die wrakken op het strand. Sommigen zijn al behoorlijk vergaan en anderen zijn nog grotendeels in tact. Overal liggen verroeste onderdelen van scheepsmotoren. Tja, als je een kustlijn hebt van zo’n 1625 km, heb je wel een plekje over om al die wrakken te dumpen…

20180525_152418

Na enige tijd hebben we het wel gezien en net als we terug willen lopen naar de bus, zien we in de verte nog een oude bekende over het strand naar ons toe komen wandelen; Ramses! Ramses hebben we ontmoet in Dolisie, in Congo Brazzaville. Hij reist ook in een camper. Het is een gezellig weerzien en we besluiten met z’n allen naar Luanda te rijden voor de overnachting.

20180525_155551

In de haven van Luanda schijnt een goede overlandersplek te zijn, waar overlanders meer dan welkom zijn. In colonne zetten we koers naar de hoofdstad van Angola. Het is niet ver van shipwreckbeach en voor we het weten rijden we de drukke havenstad in. De stad is in veel betere staat dan de meeste West Afrikaanse steden die we gezien hebben. Er ligt een driebaans snelweg en in de verte doemen hoge flatgebouwen op. Het verkeer is niet chaotisch maar goed georganiseerd. Wel zien we veel sloppenwijken onderweg naar de haven. Het is bizar om weer in zo’n goedgeorganiseerde en bebouwde omgeving te zijn en het voelt alsof we een totaal andere wereld inrijden.

20180525_164438

De jachthaven, waar we kunnen kamperen, bevindt zich in het betere deel van Luanda. De rijkdom en luxe straalt ervan af en we kunnen er maar moeilijk aan wennen, omdat we zo zijn gewend aan de chaotische, rommelige, bouwvallige, uitgestrekte steden van West Afrika. We verkeren in een cultuurshock, maar dan omgekeerd. Wat een rare ervaring…We beseffen dat West Afrika met het bereiken van Angola definitief achter ons ligt en dat we in zuidelijk Afrika zijn beland. Dat is even slikken en even wennen, zo zal blijken…
Maar tegelijkertijd zijn we ook uitgelaten, trots, blij, verwonderd, opgelucht en heel gelukkig dat we het zover hebben mogen brengen met ons bussie en Anda. En het is geweldig dat we tegelijkertijd met overlanders Ramses en Ilario Luanda bereiken. Het bier smaakt dan ook fantastisch die avond…

De dag erna nemen we afscheid van Ramses en Ilario. De Italiaan gaat op zijn Vespa verder naar het zuiden en Ramses blijft noodgedwongen wegens onderhoud voor zijn bus in Luanda. Wij zetten koers naar de Kalandula watervallen in Kalandula, meer in het oosten van het land. Eerst rijden we nog langs een dierenwinkel om onze voorraad brokken aan te vullen bij gebrek aan vers vlees in het land. Dat is wel een van de voordelen om uit de bush van west Afrika te zijn; de voorzieningen en faciliteiten voor huisdieren worden vanaf nu steeds beter. De weg naar Kalandula is saai en langdradig, hoewel de locals er nog kleur aan geven.

Ook zijn sommige delen van de weg behoorlijk voorzien van potholes, dus het blijkt in de loop van de middag onmogelijk Kalandula in een keer te halen. We gaan op zoek naar een slaapplek en dat blijkt niet makkelijk. We kunnen gewoon geen geschikte plek vinden, terwijl het langzaamaan schemerig wordt. Rijden in het donker zien we niet zitten, dus we moeten echt een plek zien te vinden binnen 30 minuten. Dan doemt er een tankstation op. Ach, we hebben alles al zo’n beetje een keer gehad, van de mooiste paradijselijke plekjes in de ongerepte natuur, tot een vuilnisbelt en een grensovergang, dus waarom niet een keer een tankstation. We rijden het terrein op en het ziet er in ieder geval schoon uit. Gelukkig spreekt de manager Frans en hij vindt het geen enkel probleem als we de nacht op het terrein doorbrengen. Hij wijst ons een plekje aan de rand van het terrein aan, naast een vrachtwagen. Toilet is in de winkel zelf, die 24 uur open is, dus dat is handig. We installeren ons voor de nacht en slapen uiteindelijk heerlijk.

20180526_190140

Als Ivo ’s nachts een keer de camper uit loopt om naar de wc te gaan ziet hij dat we volledig ingebouwd zijn door vrachtwagens. Blijkbaar hebben veel chauffeurs later op de avond ook een slaapplek opgezocht. Hopelijk zijn ze de volgende ochtend op tijd weer vertrokken. Dat zijn ze inderdaad. En een van de chauffeurs heeft van de gelegenheid gebruik gemaakt onze twee 5 liter waterkannetjes mee te nemen die we bij de bus hadden staan, want die zijn de volgende ochtend verdwenen. Gelukkig zijn het geen waardevolle spullen, maar het voelt toch niet fijn dat iemand de kannetjes ongevraagd heeft meegenomen.
Het is niet zo ver meer naar de watervallen, dus we rijden op ons gemakje verder en na een tijdje komen we aan bij een hotel vlakbij de watervallen. Ook daar worden overlanders met open armen ontvangen en is het mogelijk op het parkeerterrein te slapen. De watervallen, die onderdeel zijn van de Lucala rivier, zijn prachtig. Ze zijn 105 meter hoog en 400 meter breed. Het zijn een van de grootste watervallen van Afrika in volume.

IMG_2797

Hoewel het een van de toeristische trekpleisters is in het land, zijn we bij het hotel de enige toeristen. We rijden met de bus naar beneden tot vlak onder de waterval.

Helaas is het vanwege de nevel van de waterval niet zo fijn daar een bushcamp op te slaan, maar de eigenaren van het hotel wijzen ons op een mooie plek boven de waterval, voordat het water de diepte in stort. Dat lijkt ons ook wel wat en we rijden met Karma naar de plek toe.

20180530_113913

Het is, op een berg ezelsmest na, een idyllisch plekje. In het riviertje kunnen we heerlijk zwemmen en wassen we al onze kleren. En er is genoeg hout voor een heerlijk kampvuurtje ’s avonds.

Ook is het tijd om onze banden onder de loep te nemen want we moeten sinds we Angola in zijn gereden steeds lucht bijpompen. Het plakken van de banden kan mooi in het riviertje en er blijken dan ook drie lek te zijn. Dat belooft niet veel goeds voor de komende tijd… Hopelijk kunnen ze nog een tijdje mee, want nieuwe banden is toch een behoorlijke investering. We genieten een aantal dagen van het mooie plekje voor we weer op pad gaan…

2 gedachtes over “Paradijselijke plekjes in Angola

Laat een reactie achter op followingtheflow Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s