Verder zuidwaarts; op naar Congo Kinshassa

Voor we Point Noir in Congo Brazzaville verlaten en verder reizen naar Cabinda, zijn we wederom genoodzaakt een ziekenhuis te bezoeken. Dit keer is Karin de pineut met een ontsteking op de huid die niet over gaat. Ivo heeft er inmiddels drie gehad, dus Karin neemt het stokje over… En ook Anda is aan de beurt met een vervelende en bloederige infectie op haar oor. Dolisie was toch blijkbaar niet de beste plek om langere tijd rond te hangen, hoewel we ons daar goed vermaakt hebben. We ontdekken dat vlakbij het ziekenhuis in Point Noir, waar we naar toe willen, ook een dierenarts in de buurt zit. Handig. We gaan eerst naar het ziekenhuis en kunnen daarna door naar de dierenarts.
Bij het ziekenhuis aangekomen zijn we snel aan de beurt. Als blanke (met geld) betaal je de hoofdprijs voor zorg in Afrika in verhouding tot de zwarte medemens, maar dan word je ook altijd direct geholpen. Wachtlijsten bestaan in dat geval niet en daar maken we dan ook maar dankbaar gebruik van, hoewel het natuurlijk scheef aanvoelt.
Een sympathieke Europese arts komt ons ophalen en neemt ons mee naar een spreekkamer. We raken in gesprek over onze reis en hij wil er alles van weten. In de tussentijd bekijkt hij de ontsteking die zich, of all places, in al z’n glorie op Karin’s rechterbil heeft gemanifesteerd. Ze heeft nog even de ijdele hoop dat ze er met slechts een berg antibiotica vanaf komt en dat daarmee de kous af is, maar die hoop vervliegt al snel. De arts kijkt zeer bedenkelijk en stelt dan dat er een chirurg bij moet komen. Slik! K##%@!!! Dat klinkt pijnlijk, bloederig en vooral ellendig. We lopen met hem mee door het ziekenhuis naar een operatiekamer. Gelukkig is het het meest professionele ziekenhuis dat we tot dan gezien hebben in West-Afrika. We zijn inmiddels (helaas) redelijk ervaren in het beoordelen van de professionaliteit van ziekenhuizen. Deze valt in de categorie fantastisch, oftewel: hier-kom-je-wel-levend-vandaan. Het ziekenhuis is schoon en de apparatuur ziet er niet vervallen, versleten of smerig uit. In de operatiekamer moeten we een tijdje wachten tot de chirurg klaar is met een andere operatie. Ondertussen breidt een verpleegster de operatie voor. Er zit niets anders op. Na tien minuten komt de chirurg de kamer binnen wandelen samen met de Europese arts en nog een verpleger. Het is er ineens gezellig druk. Terwijl Karin, alsof het de normaalste zaak van de wereld is, met een blote bil lig te wachten tot het zwaard van Damocles naar beneden komt, vragen de artsen honderduit over de reis. De chirurg wil weten of we door Mauritanië zijn gereden en wat we van het land vonden. Mauritanië was leuk. De mensen waren erg aardig en we hebben ons geen moment onveilig gevoeld. Dan vertelt de chirurg dat hij uit Mauritanië komt. Ah, ooooh ok. Gelukkig zijn we positief over het land…gezien hij nog zijn best moet gaan doen op de amputatie van Karin’s eigen Mount Kameroen op haar rechterbil…

Na het babbeltje gaat hij aan de slag met de ontsteking. Hij geeft aan dat het het beste zou zijn nog twee dagen te wachten tot de ontsteking op volle sterkte is, maar omdat we de dag erna door willen reizen naar Cabinda omdat het visum van Angola in gaat, zit er niets anders op dan het gevaarte direct aan te pakken. Zonder verdoving helaas….De chirurg gaat voortvarend aan de slag. Gelukkig is het snel gepiept en zijn Karin’s stembanden ook weer goed doorgesmeerd. Als hij klaar is neemt hij afscheid, wenst ons een goede reis en gaat door naar zijn volgende klus. Karin’s bil word goed ingepakt door de verpleegster en verpleger en voordat we terug gaan naar de spreekkamer van de Europese arts voor een recept, drukt de verpleger stiekem nog een pakket steriele gaasjes in onze handen. Hier, neem deze maar mee. Maar stop het in je zakken, zegt hij met een knipoog. Nou, dat is dan weer aardig. En we kunnen ze goed gebruiken omdat we de wond de komende dagen twee keer per dag moeten verschonen, dus we proppen het hele pakket in onze zakken. De Europese arts schrijft nog een antibioticakuur voor en wenst ons dan ook een goede reis. Dat was hopelijk dan ook echt de aller-, aller-, allerlaatste ontsteking die we gehad hebben…we zijn er allebei wel klaar mee.

Dan is Anda aan de beurt. We lopen naar de dierenarts een straat verderop. Het is een armzalig gebouwtje en het belooft niet veel goeds. Voor een consult rekent hij al en flink bedrag. Hij bekijkt Anda’s oren en geeft aan dat hij wel een zalfje kan maken die de ontsteking kan verhelpen. In onze wanhoop stemmen we toe, maar als we even later de zalf op haar oren smeren ruikt het gewoon naar bodylotion. We zijn weer eens genaaid….dierenartsen bestaan niet in West-Afrika…
Gelukkig dient zich wel een goede oplossing aan. Uiteindelijk is het een geluk bij een ongeluk dat we voorafgaand aan het bezoek aan de dierenarts, bij het ziekenhuis zijn geweest. De arts daar adviseerde ons antibioticazalf te kopen zodat we bij beginnende ontstekingen of kleine wondjes meteen kunnen gaan smeren om de boel in toom te houden. Antibioticazalf is volgens hem overal te koop en is uiteindelijk minder schadelijk dan een kuur te moeten slikken. De zalf blijkt gelukkig ook een uitstekend zalfje voor de oortjes van Anda. En om de wondjes goed schoon te maken moeten Anda en Karin allebei regelmatig de zee in om de boel schoon te spoelen en te ontsmetten. Dat is aan de westkust van Afrika gelukkig geen enkel probleem.

De volgende dag zien de ontstekingen van zowel Karin als Anda er al een stuk rustiger uit dus we besluiten Congo Brazzaville te verlaten en zoals gepland op weg te gaan naar Angola, Cabinda.

20180519_085205 onderweg naar cabina

Het is niet ver naar de grens. We doen onderweg nog wat laatste boodschappen om de laatste CFA’s op te maken en na ongeveer een uurtje rijden zien we de grenspost opdoemen. Na een halfuurtje zijn we uitgestempeld uit Congo en rijden we naar de grens van Cabinda. Het is een indrukwekkende grenspost met een groot gebouw en hoge hekken langs de weg. Heel anders dan de stenen, bouwvallige huisjes bij de grensposten die achter ons liggen. We rijden een groot hek door en parkeren de bus op de parkeerplaats. Karin loopt met alle papieren het gebouw in en gaat op zoek naar het juiste loket. Ivo blijft achter bij de wagen en gaat ondertussen aan de slag met geldwisselaars. In Angola hebben ze, om het leuk en ingewikkeld te maken, twee koersen met betrekking tot hun valuta, de kwanza. Een zwarte markt koers en een ‘witte’ legale koers. Op de zwarte markt kun je veel meer kwanza voor je dollars krijgen dan via de reguliere banken, dus geld wordt er voornamelijk via de zwarte markt geregeld. En ze zijn gek op dollars. Die hebben we gelukkig voldoende bij ons. Maar het valt niet mee om van CFA om te rekenen naar dollars en vervolgens naar zwarte markt kwanza’s. Bovendien moet je onderhandelen over de koers anders heb je een slechte ruil te pakken.
Ondertussen is Karin bezig met het invullen van alle documenten. Het gaat redelijk soepel. Na de stempels van immigratie is het volgende loket aan de beurt. Voor de bus moet een invoerdocument worden ingevuld. De douanier is zeer behulpzaam en vult het hele document in en voorziet het van de nodige stempels. Ook klaar. En tot slot nog langs de fiscale politie en dan mogen we Cabinda in. Dag prachtig, gezellig, Franstalig Congo! Hallo Portugees Angola Cabina. We zullen de mooie stranden en het uitgaansleven van Congo missen.

Cabinda is onderdeel van Angola en ligt ingeklemd tussen Congo Brazzaville en Congo Kinshasa. Er is veel industrie in het deelstaatje dat voornamelijk gericht is op de winning en productie van olie. Voor de kust liggen olievelden die tot de grootste ter wereld behoren. We blijven er dan ook niet langer dan nodig is en zullen er alleen doorheen rijden, op weg naar het zuiden.
Gelukkig is in Cabinda een goede slaapplek te vinden bij een kerk. En we treffen het. Het is Pinksteren dus we vallen met onze neus in de boter en midden in een grote bijeenkomst. Medegelovigen van Congo Kinshassa zijn uitgenodigd en worden feestelijk en met gezang onthaald. De hele nacht zijn er activiteiten bij kerk op het grote plein en wordt er gezongen. Ook hier is het geloof nog sterk aanwezig.

20180519_163608 bijeenkomst kerk vrachtwagen

We treffen ook een oude bekende bij de kerk; Ilario, de Italiaanse overlander die de wereld overgaat met zijn Vespa. We ontmoetten hem voor het eerst in Congo. Hij ging toen richting Cabina, terwijl wij nog een paar dagen in Congo voor de boeg hadden. Ilario ziet er bleek en zwakjes uit en hij vertelt dat hij een voedselvergiftiging heeft opgelopen en net het ziekenhuis uit is. Hij ziet er inderdaad uit als een wandelend spook. Gelukkig is hij bij de kerk in goede handen en wordt er goed voor hem gezorgd, zo verzekert hij ons. Hij moet nog verder aansterken voor hij weer verder kan. We laten hem met een gerust hart achter in de handen van de Italiaanse priester met wie hij het goed kan vinden.
Wij gaan de volgende dag, na het verzorgen van de wonden bij Karin en Anda, weer op pad, op naar de grens van Congo Kinshassa. We zijn op tijd opgestaan, want uiteindelijk kosten grensovergangen altijd veel tijd. Bovendien willen we in Congo ook nog een behoorlijk stuk rijden voor we een slaapplek opzoeken. Bij de grens aangekomen wacht ons een teleurstelling. De grens is dicht. Voor het eerst in ruim 7 maanden reizen en 16 grensovergangen treffen we een grens die gesloten is. Nou ja zeg! De reden wordt ons niet helemaal duidelijk behalve dat het zondag is en Congo Kinshassa de grens heeft gesloten dus Cabinda de grens ook dicht heeft gegooid. Tja…dan slapen we een keer bij de grenspost. Gelukkig is dat geen enkel probleem. De douaniers zijn erg vriendelijk en we krijgen een plekje op het grasveld toegewezen binnen de hekken van het douane gebouw. Met douche en toilet tot onze beschikking, alhoewel niet alles helemaal naar behoren functioneert. Maarja…dat is typisch West-Afrika. En daar zijn we inmiddels aan gewend. We bivakkeren een nacht op de grens en slapen heerlijk.

De volgende dag staan we vroeg op en verschijnen we uitgerust aan de start van de tweede lastige etappe in onze reis; de route van Cabinda (via de grensovergang bij Iema) naar Matadi in Congo Kinshassa. We willen van Iema naar Moanda via een sluiproute en vervolgens naar Boma en uiteindelijk naar Matadi. De weg van Moanda naar Boma staat bekend als moeilijk, lastig, slecht, zanderig en in het ergste geval modderig. Maar, door het regenseizoen in Congo Kinshassa te omzeilen, hopen we er goed en zonder te veel ploeteren door te komen. Naast de conditie van de weg zijn de roadblocks op dit traject een extra uitdaging. Er zijn er sowieso drie waar ze aan reizigers met buitenlands kenteken torenhoge bedragen vragen voor de zogenaamde wegenbelasting. Locals betalen 4000 CFA en toeristen krijgen een aanslag van 50.000 CFA. De wegen liggen er trouwens al jaren in erbarmelijk staat bij dus de ‘officials’ die zich met het verzamelen van de wegenbelasting bezighouden zijn blijkbaar al jaren druk aan het ‘sparen’. Ook hier zijn we niet van plan te betalen, tenzij we het normale bedrag van 4000 CFA kunnen betalen. Inmiddels zijn we door alle avonturen aardig door de wol geverfd dus we beginnen met frisse moed aan de laatste, uitdagende etappe in West Afrika, voor we in zuidelijk Afrika (Angola, Namibië, Zuid-Afrika en Botswana) zullen aankomen.

 

 

 

 

 

2 gedachtes over “Verder zuidwaarts; op naar Congo Kinshassa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s