Genieten in Congo Brazzaville

De volgende dag leggen we het laatste stuk van de lastige route Ndende – Dolisie af en bereiken we zonder problemen Dolisie. We zijn enorm uitgelaten dat we er zijn. Blij, opgelucht, trots. En een fantastische ervaring rijker. Bij de Total in Dolisie trakteren we onszelf op chocoladecroissants. Heerlijk! We zijn toe aan een paar dagen rust. In Dolisie vinden we een mooi plekje bij een kerk, waar tegelijkertijd een hotel is.

20180430_080818

We mogen in de grote tuin staan en krijgen een douche en wc toegewezen. Het is een oud, vies en vervallen hok, maar….het is de eerste warme douche sinds maanden. Geweldig! Dubbel genieten. Dolisie is een leuk stadje. Niet te groot, niet te klein. Het stadje heeft een mooie, grote markt met eromheen veel kleine winkeltjes. Ook zijn er veel barretjes en eettentjes. En de mensen zijn weer leuk en vriendelijk.

En, in Dolisie bevindt zich de ambassade van Angola. Een paar jaar geleden stond het visum van Angola te boek als een van de moeilijkste om te verkrijgen. Tegenwoordig is dan niet meer zo. Onlangs heeft de regering de ambassades zelfs opdracht gegeven de procedure voor het verstrekken van een visum te vergemakkelijken zodat er meer toeristen binnen komen. In Angola ontdekken ze ook dat toerisme goed is voor de economie. We maken ons dus geen zorgen over het visum van Angola. Tegelijkertijd is het voorlopig ook het laatste visum dat we aanvragen. In zuidelijk Afrika is een stempel in het paspoort bij het oversteken van de grens voldoende. Uiteindelijk blijven we een week in Dolisie. We vermaken ons met het uitmesten van de bus, het ronddwalen door het stadje, het aanvragen van het visum voor Angola, boodschappen doen, luieren, lezen, wandelen met Anda, uitrusten, spelen met de kinderen die komen aanwaaien en het met het nachtleven in Dolisie.

Bij de kerk hebben we een Fransman ontmoet. Als we ’s avonds na het eten over straat wandelen worden we al snel door hem aangesproken en uitgenodigd om bij zijn vrienden op het terras aan te schuiven om een championsleage wedstrijd te kijken. Dat lijkt ons wel gezellig. Zo ontmoeten we ook Manuel, een marketing manager van een aantal biermerken in Congo. Dat zijn contacten waar je wat aan hebt en het bier vloeit dan ook rijkelijk in Dolisie…

20180428_135752

Bij het nakijken van de bus komt Ivo erachter dat aan de linkerkant de ashoes eraf ligt. We vermoeden dat dat gebeurd is bij de belachelijke drempels op de weg van Ndende naar Dolisie, waar we twee keer flink overheen zijn gestuiterd. De gescheurde ashoes is niet direct een heel groot probleem, maar kan op de lange termijn wel een probleem worden, omdat er stof en rommel in de homokineet kan komen. Dat onderdeel zorgt voor de aandrijving en als dat kapot gaat en stopt met draaien, kunnen we het reizen voorlopig in de ijskast zetten tot het gerepareerd is. En dat zal best een uitdaging zijn als je je net in een land bevindt waar geen VW garage is… Oorspronkelijk hadden we een aantal reserve ashoezen meegenomen uit Nederland. Een monteur in Spanje had ons echter vertelt, toen we daar voor de oversteek naar Afrika nog een laatste onderhoudsbeurt lieten doen, dat de betreffende ashoezen niet de juiste maat hadden voor onze T4. En omdat we de man op zijn blauwe ogen geloofden (die hij niet eens had omdat het een Spanjaard is met bruine ogen), besloten we de ashoezen even later bij Thomas achter te laten in Benin (degene die onze uitlaat er weer onder heeft gelast) bij de werkplaats, zodat hij er eventueel nog wat aan kon hebben. Dat bleek achteraf niet zo’n slimme zet van ons… Als we een ding hebben geleerd tijdens onze reis is het niet zomaar meer van alles klakkeloos aannemen van jan en alleman. Check, check, dubbel check en eerst zelf zien en dan geloven…Daarin waren we toen, in Benin, nog niet zo behendig in, dus lieten we de ashoezen daar achter.

Omdat we het probleem met de ashoes toch willen oplossen, rijden we na een week Dolisie naar Point Noir, waar een aantal garages zitten. Het proberen waard. Helaas zet de zoektocht naar een passende hoes geen zoden aan de dijk. Een passende ashoes is niet te vinden en een provisorische reparatie die we laten uitvoeren levert ook niets op, behalve dat het een grote zak met geld kost. Een ashoes op laten sturen door de VW garage van Libreville waar we nog goede contacten hebben, is ook nog een optie, maar is ook belachelijk duur. Dat zien we niet zitten. Uiteindelijk besluit Ivo toch nog eens te checken of onze oorspronkelijke ashoezen niet geschikt waren en jawel…die passen wonder boven wonder toch. Heel fijn! We hebben passende ashoezen. Alleen een beetje jammer dat ze in Benin liggen, duizenden kilometers verderop…
Het blijkt uiteindelijk een hele onderneming de ashoezen naar Point Noir te verhuizen. In Natoutinghou in het noorden van Benin, waar ze liggen op de werkplaats, is geen DHL kantoor, dus eerst moet iemand met de ashoezen naar Cotonou in het zuiden van Benin. Bovendien moet het bedrag voorgeschoten worden, en weer gaat het niet om een paar CFA, maar om een flink bedrag omdat de invoerbelasting in Afrika hoog is. Het duurt maar en het duurt maar en de vraag is of het daadwerkelijk gaat lukken. In het ergste geval moeten we toch zonder ashoes verder en hopen dat we zonder al te veel schade in Windhoek aankomen waar een VW-garage is.

In de tussentijd besluiten we nog van Congo te gaan genieten. We kunnen niets meer doen dan afwachten. We rijden naar de kust ten het noorden van Point Noir. Daar vinden we een werkelijk prachtig plekje aan de kust. Een paar houten bouwsels vormen een restaurant in het weekend. Door de week is er niemand behalve de eigenaar van het stukje grond en het restaurant en de vissers. We mogen een plekje uitzoeken op het terrein en we vermaken ons prima. Anda kan heerlijk rondbanjeren en vermaakt zich op het strand en met haar balletje.

Het is mooi om te zien hoe de vissers aan de kust te werk gaan en het valt niet mee het houten bootje door de golven heen de zee in te manoeuvreren, of andersom het bootje met de vangst veilig door de branding te loodsen.

En verderop op het strand wordt gevist met en groot visnet dat tientallen meters uit de kust wordt uitgezet en handmatig weer het strand op wordt getrokken.

Omdat het nog steeds regenseizoen is, hebben we regelmatig een flinke bui op ons dak. Maar heel vervelend is het niet. We hebben de zee naast de deur, maar er is niet veel zoet water tot onze beschikking. Na een paar dagen niet douchen staat ons haar recht op ons hoofd van het zout. Het regenwater kunnen we mooi opvangen en mee douchen en wassen.

Na een week aan de kust rijden we terug naar Dolisie. We hebben via social media contact met andere Nederlandse overlanders, Joska en Nico. We kijken ernaar uit hen te ontmoeten. En omdat Nico geveld is door een flinke griep  en aan bed is gekluisterd, zijn ze voorlopig in Dolisie, dus rijden we terug naar het stadje. Het is grappig om ze in levende lijve te ontmoeten, terwijl je al regelmatig contact hebt gehad via social media. Het klikt meteen en het wordt een gezellig week, waarin nog meer overlanders Dolisie aandoen.

Toch begint de tijd voor ons langzaamaan te dringen. We hopen dat dat de ashoes nog wordt afgeleverd in Point Noir voor we Cabinda in rijden. We hebben te maken met een uiterste visumdatum waarop we het land uit moeten zijn dus het is belangrijk dat de hoes op tijd binnen is.

Net als we de hoop de ashoes tijdig te ontvangen hebben opgegeven, krijgen we bericht dat het pakketje gepost is en over een paar dagen zal aankomen bij de DHL in Point Noir. Twee dagen voordat we vanwege de uiterste visumdatum moeten vertrekken naar Cabinda. We zijn heel blij en opgelucht. Uiteindelijk nemen we afscheid van Joska en Nico in Dolisie en rijden we weer naar Point Noir. Daar halen we de ashoes op, op het DHL kantoor. De garage in Point Noir, die de eerdere mislukte provisorische reparatie voor zijn rekening had genomen, is zo coulant de passende ashoes er dit keer gratis en voor niets onder te zetten. Geweldig!

20180430_131813

Uiteindelijk is het behoorlijk prijzige ashoes geworden met alle kosten voor verzending erbij en de mislukte provisorische reparatie die eraan vooraf ging, terwijl zo’n hoes normaal gesproken slechts 25 euro kost. Maarja, bij sommige levenslessen is de investering hoger dan bij andere… Uiteindelijk zijn we op de valreep weer helemaal tip top in orde voor de reis. Na twee dagen in Point Noir zetten we koers naar Cabinda, met nieuwe ashoes…

20180430_203352

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s