Van de olie in de drup

We rijden naar een klein stadje richting het zuiden, genaamd Lambarene. De grote Ogooue rivier stroomt door het stadje. Daarnaast herbergt het stadje het beroemde ziekenhuis van Albert Zweitser. Dat is gesloten omdat het personeel aan het staken is. Ze ontvangen al een tijdje geen salaris en zijn het zat. Daar kunnen we vanwege de staking niet slapen, dus we zoeken naar een ander plekje. We mogen bij een hotel staan midden in het centrum. Het is een hotelletje met religieuze inslag. Het opaatje wat de ‘grote baas’ is van het complex laat ons gratis slapen.

20180411_092617

Ik heb olie gekocht voor de stuurbekrachtiging omdat het peil erg laag is in het reservoir. Maar ik heb een beetje m’n twijfels of het de juiste is. Om zekerder te zijn van deze zaak post ik deze kwestie op het VW Transporter forum en krijg al snel een bevestigd dat het de juiste is, bijvullen dus. Toch blijft er iets in m’n achterhoofd knagen en raadpleeg Jan van Richtlijn Auto’s in Nederhorst den Berg. Damn, een antwoord wat veel werk gaat opleveren. Het is dus niet de juiste olie. Er moet groene minerale olie in! En natuurlijk niet te krijgen in Lambarene. Op het forum zijn ook andere reacties geplaatst, onder meer een tip dat er een VW-garage is in Libreville. Slechts zo’n 200 kilometer en 5 uur reizen verderop. Hoewel we er weinig zin in hebben de hoofdstad van Gabon aan te doen, zit er weinig anders op. Grote steden betekent namelijk ook vaak veel corrupte politie, chaos, viezigheid en drukte.

De weg is voor het grootste deel prima, er zitten wat slechte stukken tussen. Maar helaas ook veel roadblocks, en die kosten al met al toch wel wat tijd. En de laatste 15 kilometer door de Libreville duurt wel anderhalf uur, inclusief roadblocks. De politie wil steeds al onze papieren zien en zeurt ook om een keuringsbewijs van de wagen. Daar kletsen we ons steeds weer onderuit. We zijn immers op doorreis en niet woonachtig in Gabon. Dat ‘excuus’ accepteren ze gelukkig.

We komen rond 16.00u aan bij de VW-garage, de monteurs zijn aan het afronden en de manager stelt voor om morgen terug te komen om het stuursysteem door te spoelen met olie. We vragen of het een probleem is of we op het terrein kunnen slapen. Verrast zijn ze met deze vraag en de vraag wordt door gespeeld aan een dame die kennelijk hoog in de boom zit. Geen probleem hoor! Zegt ze. We bedanken haar en installeren ons en maken ondertussen kennis met de monteurs, managers en bewaking. De mensen zijn verwonderd over onze reis en tegelijk trots dat we dit doen met een VW. Net als wij. Ook hier moeten we regelmatig op de foto en handen schudden, kortom we voelen ons hier ok en erg welkom!

20180412_081215

De volgende dag zijn we snel aan de beurt. Ik vraag of er ook nog gekeken kan worden naar de airco. Die werkt goed en dat willen we zo houden. De airco is namelijk een van de meest noodzakelijke dingen tijdens onze reis. Vooral voor Anda. Soms kan de temperatuur overdag zonder airco oplopen tot 40 graden in de auto. Dan zou het voor Anda onmogelijk worden om te reizen. Uiteindelijk bleek er een kwart koelvloeistof over te zijn, dus we zijn blij dat we het kunnen aanvullen.
En als ze dan toch bezig zijn, of ze dan ook de remblokken voor kunnen vervangen. We hebben een tweede setje gekocht bij Winparts in Nederland samen met nog wat andere onderdelen. Ook dat is geen probleem. Of eigenlijk toch wel, ze passen niet! Gelukkig hebben ze zelf een set op voorraad die we met een flinke korting krijgen. Omdat het onderdeel niet past dat we gekocht hebben bij Winparts stuur ik een mail. Na eerst van het kastje naar de muur gestuurd te worden, in dit geval tussen de afdeling retouren en klantenservice, stuur ik een CC naar de eigenaar van dit bedrijf. Prompt krijg ik een mooi voorstel dat ik accepteer. Net nadat ik een mail krijg dat mijn mail niet bezorgd kon worden op het adres van de eigenaar…

We kunnen gaan! We kopen nog een extra kannetje groene stuurolie en nemen uitgebreid afscheid van deze VW-familie. Net zoals in Doualla, in Kameroen is het personeel betrokken bij het bedrijf en de klanten. Erg leuk om mee te maken. Het is nog geen Europees niveau van werken, maar de Afrikaanse manier van werken is sporadisch zichtbaar en te merken.
Zo wordt je auto gewassen zonder dat je erom vraagt terwijl je dakraam open staat (stoelen nat en het kastje met al onze belangrijke papieren erin), wordt het stuuroliereservoir tot aan de nok toe gevuld (terwijl er niet voor niets een maximum op staat aangegeven, hoe zit dat met uitzetten door hitte?) en worden de bouten van de wielmoeren knettervast gedraaid (enkel los te krijgen met een hefboom). En altijd belangrijk is om te controleren of wat er op de factuur staat ook gedaan is. Er kan zo maar een pollenfilter niet vervangen zijn. Maar goed, al doende leren wij en we zijn inmiddels aardig bedreven in het checken van zaken die gedaan (moeten) zijn.

Goed, we gaan. On y va! We besluiten om nog een nacht in Libreville te blijven, het is immers al 16.00u en gaan op zoek naar een aanbevolen plek op !Overlander. Damn, weer een roadblock! We besluiten om net te doen of we ze niet zien. Ze zijn eigenlijk ook niet goed zichtbaar en herkenbaar. Het is ons vaker gelukt nadat we gezien hadden dat locals dit ook doen. Ik kijk in de spiegel en zie de agent aan taxi aanhouden en instappen. De taxichauffeur, die dit waarschijnlijk wel leuk vindt, haalt ons rap in en snijdt ons af. Met gespeelde verbazing veinzen wij onze onschuld. Onze papieren worden in beslag genomen en de agent sommeert ons om terug te rijden naar het roadblock. Ik draai de wagen de weg weer op en die slaat af maar wil niet meer starten! Huh! De agent wacht niet op ons en gaat er vandoor met onze papieren. Karin springt uit de auto en gaat achter hem aan, Ivo en een doodstille Karma achterlatend op een drukke weg. Ik probeer de wagen te starten, maar helemaal niets doet ie! Ik bel Julien van de VW-garage en die stuurt hulptroepen om ons daar weg te halen. Achteraf vertelt ie dat het een slechte buurt was waar we stonden en daarom was ie ook bij ons in een poep en een scheet. De agent is inmiddels teruggekomen naar mij en Karin is bij het roadblock. De agent beveelt me dat hij achter het stuur gaat zitten maar ik geef geen toestemming. Ik weet hoe Afrikaners om gaan met hun auto’s dus dat zie ik helemaal niet zitten. Julien is naar Karin gegaan en sust de boel door te bluffen dat hij vrienden heeft in presidentiële kringen. Karin, Julien én een agente komen terug. De agent begint te foeteren tegen Julien dat ik niet luister. Ik heb gelijk zegt Julien en de agenten druipen af.

De agente wilde geld zien van Karin omdat we niet stopten. Ze nam Karin mee in een hokje waar een schoenmaker schoenen zat op te lappen. Nou dan weet je wel hoe laat het is. Uiteraard doet Karin eerst alsof ze het niet begrijpt. De agente blijft volhouden dat we een boete moeten betalen omdat we niet stopten. Daarbij houdt ze onze papieren stevig vast. Karin zegt dat we helemaal niets gaan betalen. Omdat ze niet zichtbaar is van af de weg en ze de boel wel in de gaten wil houden loopt Karin telkens naar buiten. Om vervolgens weer bevolen te worden om naar binnen te komen. Het is een frustrerend gebeuren, vooral omdat we een groter probleem hebben met de bus die niets meer doet. Julien biedt gelukkig snel uitkomst en verlost ons van de corrupte agente die alleen maar uit was op een nieuwe jurk. Ze druipt met de staart tussen de benen af.

Maar wat is er met Karma, ons bussie? Eenmaal teruggesleept naar de VW-garage sluit ik mijn VAG-COM laptop aan op de wagen en al snel blijkt er een fout te zitten bij de Lucht Massa Mater, een kortsluiting. Ik heb, met verbazing, gezien hoe de motor werd schoongemaakt met water uit een slang. Voor mij is één plus één twee en meld dat bij de nog aanwezige managers. Die kijken alsof ze dit voor het eerst horen en checken de feiten. Inderdaad het gebeurt en ze wisten het niet. Een flinke Afrikaanse discussie volgt. Opeens start de wagen weer. Een manager, eentje met kennis en kunde, raakte de startmotor aan et voilà. Kennelijk zijn de Lucht Massa Meter en de startmotor met elkaar verbonden in VAG-COM. Anyway, het is laat, we mogen nog een nachtje blijven slapen en morgenochtend kijken we verder. We zijn al lang blij dat er weer leven in Karma zit.

Maar in al die tijd heeft Anda nog niet gepoept. En Anda poept niet graag op haar eigen terrein en dit VW-terrein is inmiddels van haar. Ze kan loslopen want alles is omheind en de bewaker is niet bang voor honden. Anda vindt het heerlijk. Maar goed, Anda moet nog even kakken. De bewaker doet met tegenzin het hek open. Ik vraag me maar heel even waarom want zoveel moeite is het niet. En begin met Anda te wandelen, totdat… Karin me tot de orde roept en ik direct word terug gehaald door de bewaker. Oeps, ik was even vergeten dat Libreville, zodra de zon onder is, niet zo tof is voor een blanke met een hond aan een touwtje…

De volgende ochtend zijn we direct aan de beurt. Al snel blijkt dat van een draadje de isolatie is vergaan (Mickey de muis misschien?). Het draadje wordt vervangen et voila! Als ik wil betalen hoeft dit niet! Zó aardig! Als we voor de tweede keer wegrijden worden we uitgezwaaid door de Volkswagen familie. Toch heel fijn zulke behulpzame mensen tijdens je reis.

20180413_100514

We zijn weer terug in Lambarene en het opaatje lacht ons tegemoet als ie ons ziet. Zijn kleinzoon, waarmee ik heel Lambarene heb afgestruind voor groene olie, ook. Prompt worden we uitgenodigd door andere gasten van het hotel om een biertje te gaan drinken in een slijterij. Wat ook weer supergezellig is.

Tsja, wat hebben we geleerd? Aan de ene kant check check dubbelcheck met vervangen van olie. Aan de andere kant heb ik nu de juiste remblokken, een volle airco en was er geen betere plek om motorpech te krijgen dan midden op een druk kruispunt in de hoofdstad van Gabon, met corrupte agenten en 2 kilometer verwijderd van de Volkswagen garage! Niets gebeurt zomaar tijdens het reizen…

En we zijn blij dat we weer op pad kunnen in het prachtige Gabon…

2 gedachtes over “Van de olie in de drup

  1. prachtig hoe dingen zich altijd weer oplossen. Die roadblocks, worden jullie daar niet helemaal knetter van???? wat een gezeur joh!
    ik ben benieuwd naar de foto’s. Groetjes, van ons allemaal. Dorina

    Liked by 1 persoon

    1. Ha Dorina, die roadblocks worden we inderdaad knettergek van. Kost tijd en dat gezeur om geld, water, drank of wat dan ook, pfff. Heel vermoeiend. Maar gelukkig is het per land verschillend. En in de grote steden het ergst. In de rest van Gabon was politie redelijk correct. Gelukkig. En verder naar het zuiden wordt het beter. En we worden er zelf steeds gehaaider en brutaler in 😀

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s