De beklimming van Mount Cameroon

In Buea trekken we veel op met de Duitsers Susanna, Franzi en Ralph terwijl we wachten op een bericht van de garage dat de onderdelen er zijn voor de grote beurt. We hebben ondanks de gespannen situatie in Kameroen besloten dat we Karma toch een grote beurt geven in Douala. In Buea is het veilig volgens de locals en de drie Duitsers, dus we durven het wel aan daar een tijdje te bivakkeren. Het is super gezellig en fijn om weer eens met westerlingen om te gaan. Bovendien is Buea een leuk klein plaatsje op 1000 meter hoogte op Mount Cameroon. Het klimaat is heerlijk. Zo´n 25 graden en er zijn nauwelijks muskieten. Ook is het er groen en groeit overal gras. En er is veel minder stof dan in de landen die we voor Kameroen hebben doorkruist. De eerste nacht in Buea hebben we onze eerste enorme wolkbreuk sinds 5 maanden. De regen komt met bakken uit de lucht en de bliksem verlicht de hemel om de paar minuten. Geweldig. Heerlijk. Verfrissend. We verlangden echt naar regen na zoveel maanden hitte, stof en droogte.

We praten in Buea veel over de situatie in Kameroen. Met de drie Duitsers maar ook met locals die aan komen waaien, waardoor we meer inzicht krijgen in de situatie van de twee westelijke provincies. Aan de ene kant is dat fijn want hoe beter we de situatie begrijpen, hoe beter we een afweging kunnen maken over onze eigen veiligheid. Voorlopig zitten we veilig op de berg. Buea is een klein stadje en de sfeer op straat is prima. Aan de andere kant geeft de situatie elke dag een achterliggende spanning en blijven we op onze hoede. Zijn we echt veilig? Iedereen verzekert ons dat toeristen veilig zijn. Maar is dat echt zo? Stel dat de rebellen het in hun hoofd halen toeristen te gijzelen om internationale aandacht voor het probleem te creëren? Dat deze gedachte niet zo raar blijk te zijn horen we later van een Nederlandse toerist die in de omgeving van Limbe, wat vlakbij Buea ligt, op vakantie was…
Het is een rare ervaring om toch steeds bewust of onbewust met dat gegeven bezig te zijn. Het voelt nooit helemaal goed en echt ontspannen kunnen we niet. Op een gegeven moment besluiten we er niet meer zoveel over te praten, want daar worden we ook niet echt vrolijker van. Het is allemaal al erg genoeg, zeker voor de Kameroenezen, de echte slachtoffers van de hele politieke situatie.

Ondertussen krijgen we bericht dat de onderdelen in Douala zijn gearriveerd en dat we de auto kunnen brengen. We huren een kamer in het guesthouse van de kerk omdat we Karma, en dus ook ons hele hebben en houden, twee dagen kwijt zijn. Ik blijf achter met Anda terwijl Ivo de auto naar Douala brengt. Als hij een halfuur onderweg is realiseer ik me dat onze kist met alle papieren van de auto en onze identiteitsbewijzen niet in Karma staat maar in de hotelkamer. Oeps! Niet heel handig omdat er een aantal roadblocks is op de weg naar Douala en ze om de haverklap om papieren vragen. Ik krijg meteen allerlei visioenen van Ivo die vastgehouden wordt op het politiebureau en die ik vrij moet zien te krijgen. Slik. Veel kan ik niet doen, want ik kan hem telefonisch niet bereiken omdat we slechts een telefoon met een nummer en data van Kameroen hebben en die heeft Ivo natuurlijk bij zich. Afwachten dan maar en schietgebedjes de hemel in sturen dat alles goed gaat….
De engeltjes zijn ons gelukkig gunstig gezind. Ivo komt ’s avonds wonder boven wonder zonder problemen met het openbaar vervoer terug in Buea. Hij kon zo doorrijden bij de roadblocks en bij de controle in het openbaar vervoer lieten ze hem ook  met rust. Thank you lord! Misschien wat vaker zonder papieren reizen om de veelvuldige controles te vermijden…

In de tussentijd besluiten we dat we, ondanks de onrust in Kameroen, toch Mount Cameroon willen beklimmen en niet eerder het land uit gaan naar Gabon. De beklimming van de 4100 meter hoge top, staat hoog op ons verlanglijstje en op basis van informatie van locals kunnen we opmaken dat het in de bergen zeker veilig is. We gaan op zoek naar een gids die we vinden aan de voet van de berg. Hij wil ons wel begeleiden naar de top. Dat is een hele organisatie omdat er ook dragers mee gaan met tenten, slaapspullen en eten voor 3 dagen. We onderhandelen met hem over de prijs en over de organisatie van de tocht. Uiteindelijk komen we eruit. De dragers dragen alle spullen en de gids zorgt verder voor voldoende eten en water tijdens de drie dagen. Ondertussen arriveren ook Marcus en Anja, twee Duitse overlanders in Buea. Het is direct gezellig en ook zij willen de hoogste berg van West-Afrika beklimmen. We besluiten gezamenlijk te gaan.

We krijgen in de tussentijd ook bericht dat Karma klaar is. Ivo gaat weer op pad om ons huis op te halen en vergeet weer de papieren…Dit keer komt hij er niet zo makkelijk af. In de bus ernaar toe gaat alles nog gesmeerd. Een mede passagier begrijpt dat Ivo geen ID bij zich heeft en scheept de politie op een of andere manier af, terwijl Ivo achter zijn boek wegduikt. Op de weg terug wordt Ivo wel aangehouden. Uiteraard zijn ze er niet blij mee. Na wat gebakkelei komt de aap uit de mouw. Betalen. Het lukt Ivo de vergeten papieren af te kopen voor 5000 CFA, wat neerkomt op 7,50 euro. Dat is aangenamer dan een dagje gevangenis dus na het betalen van de ‘boete’ mag Ivo gelukkig doorrijden. Ze hebben goed hun best gedaan bij de VW-garage want eindelijk is het geklapper bij het rechtervoorwiel, waar we al duizenden kilometers mee rijden, verholpen. De rubbers zijn vervangen en het gaat weer mee. Lang leve Afrika, waar altijd alles opgelapt kan worden.

De dag van de beklimming van Mount Cameroon gaan we vroeg op pad.

De tocht is werkelijk prachtig en de omgeving adembenemend. Ook Anda geniet met volle teugen. Ze loopt steeds voorop. Als we fluiten wacht ze tot we weer zijn aangesloten en ploeteren we weer verder. Het is zwaar en sommige stukken zijn ongelofelijk stijl, maar het is een absolute highlight van onze reis.

We wandelen drie dagen en de natuur veranderd steeds. Eerst door de jungle, dan boven de boomgrens over de steppe waar we een heel stijl stuk naar de lodges afleggen. We slapen in een tentje op de berg en zijn blij met onze warme slaapzakken.

De tweede dag bereiken we de top. Het waait erg hard en het is er koud. Toch hebben we geluk met het weer. Af en toe komt de zon door en is het uitzicht over de bergtoppen overweldigend. Er groeit weinig meer en het landschap gaat bij de afdaling over in zwart, vulkanisch gesteente. Prachtig om te zien maar erg zwaar om overheen te klauteren. Vooral voor Anda. Het is scherp aan haar pootjes en ze heeft er zichtbaar last van. Het is het zwaarste stuk van de route voor haar. Steeds als we stoppen gaat ze direct liggen.

Gelukkig gaat het landschap later weer over in steppe en op de laatste dag in een prachtige tocht dwars door de dichtbegroeide jungle. Dit deel is zwaar voor ons. De afdaling is pittig en onze knieën protesteren hevig. Om te genieten van de omgeving moet je echt stilstaan want het is niet te doen tijdens het wandelen om je heen te kijken. De smalle rivierbedding waar we doorheen lopen ligt vol met stenen, rotsblokken en bladeren wat de ondergrond spekglad maakt. Voor Anda is dit gelukkig geen probleem. Zij huppelt vrolijk heen en weer tussen de gids die voorop loopt en de rest die er achteraan hobbelt. Aan het eind van de derde dag komen we uitgeput maar super voldaan en trots beneden. Een ervaring om nooit te vergeten.

De dagen erna lopen we krom van de spierpijn. We leggen Anda ook flink in de watten met extra eten want ook zij is een aantal kilo kwijtgeraakt met de beklimming. We blijven nog twee nachten om bij te komen en dan besluiten we verder naar het zuiden te rijden, naar Kribi. We zijn lang genoeg in onrustig gebied geweest en verlangen naar een echt veilige omgeving verder naar het zuiden van Kameroen.
Kribi is een heerlijke plek aan de kust van Kameroen. Prachtige schone stranden, palmen, aardige mensen en een leuk stadje om rond te dwalen. De eerste avond treffen we Bart. Hij werkt voor een hulporganisatie in de Centraal Afrikaanse Republiek, waar een oorlog woedt. Om er even tussenuit te gaan besloot hij naar Kameroen te gaan en de omgeving van Limbe, wat vlakbij Buea ligt, te verkennen met een gids op een brommer. Dat had hij beter niet kunnen doen. Rebellen gijzelden hem en hielden hem en de gids een nacht vast op verdenking van spionage. Een angstaanjagende ervaring. De mannen waren dronken. In de kamer waarin Bart werd opgesloten deed hij uit bescherming zijn deur op slot waarna de rebellen met messen op de houten planken begonnen in te hakken. Hij dacht dat zijn laatste uur geslagen had. Gelukkig is er die nacht niets ernstigs gebeurd en kon Bart de rebellen er de dag erna van overtuigen dat hij slechts een toerist was. Hij kreeg zijn paspoort en telefoon terug en werd hij vrij gelaten. We worden er wel even stil van als we zijn verhaal aanhoren. Dit was onze grootste angst op de berg bij Buea. Dat die angst achteraf dan toch niet zo heel ongegrond blijkt, doet je wel weer even met beide beentjes stevig op de grond belanden…We zijn heel erg opgelucht dat we er weg zijn.
Diezelfde avond treffen we tot onze verrassing ook Marcus en Anja in Kribi, met wie we Mount Cameroon hebben beklommen. Zij zijn ook een aantal dagen in Kribi, maar op een andere camping. Ook zijn zij nog een andere overlander tegen gekomen, een Brit op een motor. We belanden met de hele club in de bar en het was nog gezellig tot in de vroege uurtjes…

klein klimgroep144818

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s