Bezoek aan een weeshuis

Bij de kerk in Buea, waar we kamperen, maken we kennis met Franzi, Susanne en Ralph. Drie Duitsers die een tijdje in het guesthouse logeren. Ze zijn sociaal werkers en verbonden aan de universiteit in Buea. Susanne komt elk jaar naar Buea en heeft veel contacten in de omgeving.

klein taxi 153854

Via haar worden we uitgenodigd bij HOTPEC, een organisatie die weeskinderen opvangt en nog veel meer. HOTPEC is opgericht door Zadock en Beatrice in 1995, twee mensen met het hart op de juiste plek. Vooral als je weet dat ze geen enkele financiële steun krijgen van de overheid, sterker nog, ze betalen gewoon belasting en andere reguliere bedragen aan ambtenaren (wij noemen dat afpersing) om maar door te kunnen gaan.

klein leiding hotpec 130248

We krijgen een rondleiding van ‘Ome Fritz’, een alleraardigst en enthousiaste man en onder andere verantwoordelijk voor de communicatie. Als we de klassen inlopen worden we voorgesteld aan de klas en vertellen we wat over hoe we reizen en dat natuurlijk met een nuttige boodschap voor de kinderen. De kinderen zijn heel vrolijk en nieuwsgierig en er zitten echt lieve koppies bij. Na een paar klassen krijgen we er aardigheid in en betrekken we de kinderen in onze ‘voorstelling’. Dat we al 5 maanden onderweg zijn en al die tijd in ons busje wonen maakt indruk, vooral als we vertellen dat we niet met z’n tweeën zijn, maar ook nog een hond mee hebben. We beantwoorden alle vragen tot dat Ome Fritz er een einde aan maakt en we weer verder gaan m et de rondleiding.

We ontmoeten ook de oprichters. Zadock was nog maar 19 jaar toen hij HOTPEC oprichtte. Hij vertelt dat hij langs een rivier liep en zag dat daar een man lag, die niet kon lopen en was achtergelaten door zijn familie om te worden opgehaald door de geesten. In Kameroen was het nog niet zo lang geleden niet ongebruikelijk dat gehandicapten, albino’s of minderbedeelden werden geofferd of achtergelaten werden op een plek waar de geesten ze zouden komen halen. De mensen geloofden dat het huis waar deze kinderen werden geboren omgeven werden door slechte geesten. Het offeren was een religieuze gebeurtenis, meestal vanuit het voodoo geloof. Soms waren de geofferden nog baby en soms werd er gewoon iemand aangewezen. Tegenwoordig gebeurt dat niet meer. Tenminste… dat hopen we dan maar…
Zadock heeft de man die hij vond bij de rivier op zijn rug meegenomen naar huis en dat was dus zijn eerste ‘klant’. Later is die man zelfvoorzienend geworden als kunstenaar. Andere kinderen komen bij HOTPEC terecht omdat ze wees zijn geworden of hun ouder(s) niet voor ze kunnen zorgen. En dat kan via de ouders zelf gaan, een geestelijke of de overheid. Het komt zelfs voor dat de overheid een kind na een aantal jaren weer ophaalt zonder ook maar één cent te betalen. Waar het kind dan heen gaat is onduidelijk voor HOTPEC. Ze krijgen een vaag antwoord op zulke vragen.

In het weeshuis leren de kinderen om voor zichzelf te zorgen. Naast taal, aardrijkskunde, rekenen en andere gebruikelijke vakken leren ze ook tuinieren, landbouw en omgaan met vee. In het weeshuis hebben ze zelfs koeien die we in Nederland ook hebben. Die koeien hebben ze gekregen van een mevrouw die vond dat ze koeien moesten hebben voor de melk, en zo geschiedde. Alleen hebben die beesten het super heet en zijn ze erg gevoelig voor tropische ziektes en kunnen ze niet los omdat ze ander gestolen worden. De beestjes slijten hun leven in een betonnen stal van 4 bij 4 meter, best zielig. Uiteindelijk is het meer een last dan een bijdrage laat Ome Fritz voorzichtig doorschemeren. Goedbedoelde ‘hulp’ met een westerse visie zet niet altijd zoden aan de dijk in Afrika.
Ook is er een viskwekerij waar tilapia wordt gekweekt. Voor eigen gebruik maar ook voor de verkoop. Deze kwekerij bestaat uit verschillende waterbakken waar de vissen kunnen groeien. De hele kwekerij hebben de bewoners eigenhandig gebouwd, wat behoorlijk indrukwekkend is. De kinderen leren hier allemaal mee te werken om ze op een zelfstandige toekomt voor te bereiden. Dat kan zijn als zelfstandige, maar ook bijvoorbeeld in een fabriek. Zadock vertelt dat hij hoort dat er wel eens een ongeluk gebeurt in een fabriek en dat wil hij niet voor ‘zijn’ kinderen. Hij heeft daarom een award in het leven geroepen voor bedrijven die werk maken van veiligheid voor het personeel. Op deze manier draagt hij ook bij aan de Arbo veiligheid in de regio.
Verder hebben ze bij het weeshuis ook een oven gebouwd om brood te bakken. Het is een prachtige kleioven. Op dit moment is de oven en bakkerij echter niet in werking omdat ze een elektromotor nodig hebben in de bakkerij. Deze motor is er wel maar die gebruiken ze op het moment om stenen te malen, die weer gebruikt worden voor de bouw van wegen en huizen.


Ook leren de kinderen in het weeshuis voor elkaar te zorgen. De oudere meisjes zorgen voor de jongere kinderen en baby’s die er zijn. Ze zijn surrogaat moeder. Eerst gaan de oudere meisjes naar school en als ze na school bij het weeshuis terugkomen, verzorgen ze het kindje dat bij ze hoort. Op deze wijze ontwikkelen de hele jonge kinderen toch een band met iemand en kunnen ze altijd op iemand terug vallen. Tegelijkertijd leren de jonge meisjes wat het betekent om een klein kind groot te brengen en welke zorg erbij komt kijken. En als de meisjes naar school zijn past een oma op de kleintjes.
De kinderen slapen in slaapzalen in stapelbedden. Het lijkt een beetje op een jeugdherberg, maar dan op z’n Afrikaans. De horren zijn niet helemaal dicht, er hangen wat peertjes aan het plafond en niets op de muren of de vloer. Maarja, zo is het in menig huis hier, de prioriteit ligt hier ergens anders en niet bij het gezellig maken van de ruimten. Het leven vindt buiten plaats.
Zadock vertelt dat het bouwen van een slaapzaal een grote investering is, het kost wel zo’n 2000 Euro! Voor ons in het westen is dat een klein bedrag voor een slaapzaal, maar hier is dat anders. Mijn gedachte speelt om een inzamelingsactie op touw te zetten, want als 100 mensen ieder 20 euro geven, wordt HOTPEC een end op weg geholpen. Helaas is dit niet zo makkelijk, HOTPEC heeft geen bankrekening en ik zou het geld cash moeten (laten) brengen.

Tijdens het bezoek aan HOTPEC worden we uitgenodigd om een paar dagen later te komen eten bij Ome Fritz. We vinden het ongemakkelijk omdat we net gezien hebben hoe karig het allemaal is en we willen niet het eten opeten dat anderen beter kunnen gebruiken. Evengoed gaan we, er staat een heerlijk maal klaar met diverse soorten vlees, groenten, sauzen en meer. Het is heerlijk! De vrouw des huizes, Regina, vraagt of Anda de botjes mag. In Nederland word je gewaarschuwd voor het geven van gekookte botjes omdat deze kunnen versplinteren en inwendige schade kunnen veroorzaken. In Afrika worden alle gekookte of gebakken botten opgegeten door honden, katten en andere beesten. Toch zijn we huiverig en slaan we het bot af. Regina vind het maar raar en moet lachen. Intussen eten we diverse toetjes waaronder ananas, papaja, kokos en bananen. Ik vertel dat Anda best wel wat fruit lust en dat vinden ze nóg raarder. Het hele gezin komt kijken als we Anda fruit geven. Anda geniet heerlijk van het fruit tot grote verbazing en hilariteit van het gezin. Vooral als Anda daarna een high five doet!

We hebben twee dagen ontzettend genoten van deze mensen. Het is zo indrukwekkend en inspirerend hoe zij tegen de stroom in dingen voor elkaar weten te boksen. Zonder ook maar een CFA van de overheid en tegelijkertijd met een enorme verantwoordelijkheid om de kinderen een goede toekomst te geven. Het is heel ontroerend en het laat weer eens zien hoe veel geluk je hebt als je in Europa bent geboren. Tegelijkertijd is het ook mooi om te zien dat er in Afrika mensen zijn die van aanpakken weten en een intrinsieke drijfveer hebben om eigenhandig een weeshuis neer te zetten waar kinderen kunnen leren en veilig zijn. Zonder hulp van het westen.
We zijn ook erg blij dat zij ook blij zijn met de technische discussies die we gevoerd hebben over watervoorziening, zonne-energie, en andere tips. Tips die voor ons zó voor de hand liggend zijn maar voor afrikanen niet. Het grote verschil is dat als je in Europa opgegroeid ben, dat je dan ver vooruit leert denken en plannen. En dan hebben we het over maanden, jaren en decennia. In Afrika wordt veel meer in het moment geleefd. Dat heeft z’n voordelen maar geeft ook vaak inefficiëntie. Een plan maken is voor ons een fluitje van een cent en we zijn blij dat we daarbij hebben kunnen helpen.
Ohja, Zadock’s zoon gaat misschien in Wageningen studeren en de vraag is of ik zijn ‘pappa’ wil worden in Nederland. Natuurlijk wil ik dat!

klein ivometkindje 140219

2 gedachtes over “Bezoek aan een weeshuis

  1. wat een gastvrijheid zeg! bijzonder ook.
    Papa Yvo, hahahaha, mooi
    hoe is het klimaat daar? het ziet er aangenaam uit, niet bloedheet ofzo. kloptdat? grt, Dorina

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s