Tegenstrijdig Kameroen

De grensovergang naar Kameroen gaat soepel. In een halfuurtje zijn alle papieren gecheckt en mogen we verder rijden. Meteen verandert het landschap. Het is prachtig, groen, bosrijk, jungle. Joepie! Daar keken we naar uit na de droogte en hitte in Nigeria. We genieten volop van de prachtige omgeving. En de wegen zijn fantastisch. Alsof ze gisteren zijn neergelegd. Heerlijk glad asfalt.

Direct na de grens treffen we wel een aantal roadblocks. Mmmm beetje jammer. We dachten er na Nigeria grotendeels vanaf te zijn. Ze vragen slechts om onze papieren en dan mogen we weer door. We zetten eerst koers naar het zuiden, richting Douala, omdat we een afspraak hebben met een garage die gespecialiseerd is in het merk Volkswagen. Die garages zijn schaars in Afrika dus we willen van de gelegenheid gebruik maken om Karma een grote beurt te geven en nogmaals te laten kijken naar het gebonk dat we nog steeds horen als we door kuilen rijden. Het is geen ernstig probleem en we zijn er al ver mee gekomen, maar zou wel fijn zijn als het kan worden opgelost. Zeker gezien de hoeveelheid kuilen in de weg die we vaak tegenkomen. Na de grote beurt willen we terug rijden naar het noordoosten want dat schijnt prachtig te zijn. We hebben met de zes weken die we voor het land gepland hebben immers voldoende tijd om Kameroen te ontdekken.

Onderweg lukt het geld te pinnen. In Kameroen is de munteenheid overgegaan in de CFA, maar dan de oostelijke variant in plaats van de westelijke CFA die geldt in onder meer Togo en Benin. Dan rijden we richting het zuiden, denken we tenminste… Na enige tijd treffen we een roadblock. Het is er druk en we rijden langzaam verder. De andere richting op zijn alle mensen uit een bus uitgestapt en opgesteld in een lange rij. Ze worden een voor een gefouilleerd. We kijken er verbaasd naar. Dat is grondig…
Een van de militairen langs de kant van de weg wuift naar ons en we vatten dit op als het signaal om door te rijden. We geven gas en horen op hetzelfde moment geschreeuw. Twee militairen schreeuwen luidkeels dat we moeten stoppen. Dat doen we meteen en we rijden een stukje achteruit. Als we het raampje open draaien krijgen we de wind van voren. Oepsss… Ze zijn niet blij. Wanneer we aangeven dat we dachten dat zijn collega ons het teken gaf om door te rijden stelt hij nog steeds schreeuwend dat we gewoon moeten stoppen. Ok. Geen probleem. Het valt ons op dat de militairen bij de roadblocks ook een kogelvrijvest dragen. Duidelijk anders dan in Nigeria. En ze zijn veel serieuzer en kijken nors. We geven aan dat we toerist zijn. Uiteindelijk ontdooit de militair wat en bekijkt onze papieren. Hij vraagt waar we heen gaan. Douala. Dan zegt hij dat we altijd moeten stoppen bij roadblocks waar officials in officieel tenue de controles uitvoeren. Bij andere roadblocks, die er zogenaamd uitzien als roadblock, adviseert hij niet te stoppen maar zo snel mogelijk door te rijden. We kijken hem vragend aan. Dan zegt hij dat het gevaarlijk is in het gebied en dat afgelopen periode al veel collega´s van hem zijn gedood. We kijken hem niet begrijpend aan. Vreemd. Op de app van buitenlandse zaken is het gebied waarin we rijden geel gekleurd. Dat betekent geen extreme gevaren. Ook van andere overlanders, op facebook en in de app hebben we geen gekke dingen gehoord over Kameroen. Hebben we iets gemist?
We mogen door en rijden verder met een hoop vraagtekens boven ons hoofd.

Na 10 kilometer komen we erachter dat we verkeerd rijden. Voor het eerst sinds onze reis. We rijden richting het oosten in plaats van het zuiden. Gelukkig zijn we de grens vroeg over gegaan en zitten we qua tijd niet op hete kolen. We draaien en rijden de 10 kilometer weer terug richting het roadblock. Gelukkig zijn ze relaxed en mogen we direct doorrijden. Na nog eens 20 kilometer zitten we op de juiste route naar het zuiden. Ondanks dat de omgeving schitterend is zijn we toch een beetje stil van de informatie die we kregen bij het roadblock. Wat is er aan de hand?
Af ten toe passeren we een roadblock. Allemaal met kogelvrijvest. De sfeer is ook anders dan in Nigeria. Daar maakten we vaak een babbeltje of een grapje. Hier zijn de officials uiterst serieus. Dankzij de fantastische wegen kunnen we lekker doorrijden. Niet alleen de natuur is mooi, ook de dorpjes die we passeren zien er leuk uit. Schoon en mooie, vrolijk gekleurde houten huisjes. En uiteraard rijden ook hier weer vrachtwagens met grote, dikke honderden jaren oude bomen op de weg en komen we de chinezen weer tegen….

Ondertussen kijken langzamerhand uit naar een plekje voor de nacht. Dan worden we weer staande gehouden bij een roadblock. We stoppen braaf en net als we stilstaan kijken we uit het raam en zien tien meter verderop naast de bus een jonge jongen op de grond liggen met zijn militaire tenue nog aan. Niet ouder dan 30 jaar. Hij ligt stil en beweegt niet. We kijken nog eens en dan dringt het tot ons door dat hij dood is. Op zijn hoofd zit opgedroogd bloed. We zijn op slag stil. Op het zelfde moment klopt de militair op ons raam en vraagt om de papieren. Die geven we snel. Ook willen ze in de bus kijken. Geen probleem. De sfeer is gespannen. Ivo stapt uit om de achterklep open te doen. Een van de militairen begint met grof geweld in de bus te rommelen en trekt aan ons muggengaas. Ivo vraagt of het wat zachter kan en dan geeft de militair hem een duw waardoor Ivo op de grond valt. Dit is niet goed. We moeten hier zo snel mogelijk weg. Typisch gevalletje wrong time, wrong place. Gelukkig is er een oudere militair bij die rustig is en hij zegt Ivo in de bus plaats te nemen tot de jonge agressieveling klaar is. Het duurt niet lang. We horen hem roepen dat we gewoon toeristen zijn. Dan is het blijkbaar in orde. Hij wil nog even achter de schuifdeur in de bus kijken en dan krijgen we groen licht om door te rijden.
Onze opluchting is groot, maar onze schrik nog groter. Dit voelt helemaal niet goed. En wat als we niet verkeerd waren gereden en een uur eerder bij dit roadblock waren aangekomen….? We kijken in de iOverlanders app naar het dichtstbijzijnde hotel. Die is gelukkig 40 kilometer verderop. We rijden zo snel mogelijk verder en zijn stil en gespannen. Het is voor het eerst sinds onze reis dat we ons realiseren dat we in een gebied zijn dat niet ok is. We zijn bang en voelen ons heel erg kwetsbaar. We hebben met elkaar afgesproken dat als dat gebeurt dat we zo snel mogelijk zorgen dat we er weg zijn.

Op de navigatie staat aangegeven dat we in 3 kwartier in Kumba bij het hotel zullen zijn. We tellen elke kilometer en het zijn de langste 40 kilometer die we ooit gereden hebben. Nog 30, nog 25, nog 20…
Tien kilometer voor Kumba volgt nog een laatste roadblock. Het is bijna 16.00 uur. Er zijn veel militairen op de weg. Uiteraard moeten we stoppen. We geven onze papieren. We roepen er meteen bij dat we toeristen zijn. Dan vraagt een van de militairen of we een wapen hebben. Nee, natuurlijk niet! We zijn toeristen, herhalen we nog eens. Waarom niet, roept hij luidt uit. Hoe moet je je dan verdedigen?!, roept hij. We zijn al helemaal ondersteboven van het vorige roadblock met de dode militair langs de weg en de agressie richting Ivo en nu krijgen we ook nog het advies een wapen bij ons te hebben ter verdediging. Welke horrorfilm zijn we in godsnaam in beland?! En we hebben nog wel zes weken Kameroen voor de boeg omdat we ons er zo op verheugden te genieten van de natuur en de bergen en het wildkamperen. We zijn op van de spanning en de zenuwen en gelukkig mogen we, nadat we nog eens aangeven geen wapen te hebben, doorrijden.
Na enkele kilometers rijden we Kumba in. Er zijn veel mensen op straat en er lijkt niets aan de hand. In het stadje is een Total tankstation en we besluiten de tank helemaal vol te gooien. Dan kunnen we in ieder geval 800 kilometer zonder stoppen rijden. We tanken en rijden direct door naar het hotel. Daar worden we ontvangen door een vriendelijke manager. Gelukkig mag Anda ook mee het hotel in. We zijn doodmoe en tegelijkertijd giert de adrenaline door ons bloed. We gaan ons eerst maar eens installeren op de hotelkamer. Nadat we onze spullen hebben neergelegd lopen we een klein stukje met Anda en dan gaan we in de bar zitten met een koud biertje. Die smaakt verdomd lekker na zo’n dag! Heb je Nigeria ‘overleefd’ en denk je alle moeilijke toestanden op de weg voorlopig achter de rug te hebben, beland je ineens in zo’n slechte film.

We gaan naar de manager van het hotel en raken met hem in gesprek over de situatie. We hebben informatie nodig voor de dag van morgen, over de route die we willen afleggen naar Douala. De manager vertelt dat de twee provincies Noord-West en Zuid-West inderdaad onrustig zijn. Het zijn Engelstalige provincies terwijl de rest van het land Franstalig is. De mensen in de twee provincies zijn ontevreden met een aantal beslissingen van de regering en zijn daarom in opstand gekomen. Ze zijn het onder meer niet eens met het Franse rechtssysteem in de provincies. Ze willen een rechtssysteem op basis van het Engelse systeem. Kort door de bocht gezegd ben je in het Engelse systeem onschuldig totdat het tegendeel is bewegen. Het Franse systeem is precies omgekeerd. Dit is de provincies beloofd toen ze besloten zich aan te sluiten bij Kameroen na de onafhankelijkheid. Ook willen ze dat hun kinderen Engels als voertaal hebben op de scholen, zoals beloofd. Dat krijgen de kinderen ook, maar van Franssprekende leraren, wat betekent dat het gebrekkig Engels is en de kinderen dus niet goed Engels leren spreken en schrijven. Kortom, er zijn beloftes gedaan die niet worden nagekomen en de mensen zijn het zat. Op dit moment is het zo ver geëscaleerd dat ze aanslagen plegen op de militairen in beide provincies, die er zijn gestationeerd door de regering om de rust te bewaren.
De manager garandeert ons dat we zonder problemen vanaf Kumba naar Douala kunnen rijden, omdat Kumba op de grens van het gebied ligt waar de grootste onrust heerst. In Kumba geldt ook een avondklok vanaf 21.00 uur. We vragen nog een aantal andere locals naar de situatie en ze vertellen allemaal hetzelfde als de manager. De route die we morgen afleggen zal volgens hen geen problemen geven. Dat hopen we dan maar. We kunnen moeilijk eindeloos in Kumba blijven en we willen het liefst zo snel mogelijk verder. Verder weg van de onrust, maar wel op een veilige manier. Die nacht doen we geen oog dicht. Om 21.00 uur is het daadwerkelijk doodstil op straat in Kumba…

We staan de volgende dag vroeg op om op tijd op pad te gaan naar Douala. De barman van het hotel helpt ons om een telefoonkaart met data te regelen zodat we in ieder geval bereikbaar zijn en anderen kunnen bereiken. Dan gaan we met ons hart in onze keel op pad. Het is een raar gevoel. Dit soort situaties kennen we niet in Europa en je voelt je enorm kwetsbaar. Ook door een gebrek aan informatie over de situatie. Heb je echt niets te vrezen van de militairen op de weg? Zijn de rebellen die de aanslagen plegen ook gevaarlijk voor toeristen? Doen we er goed aan weer de weg op te gaan? Wat doen we als het mis gaat?
Het eerste uur zijn we behoorlijk gespannen, maar na een tijdje ontdooien we als we inderdaad merken dat er geen zwaarbewapende roadblocks meer zijn. Pas bij Douala komen we de eerste roadblocks weer tegen, waarbij gelukkig geen kogelvrijvest wordt gedragen. Fijn! Ook wordt er weer gezeurd om geld. Heerlijk! Eindelijk weer een normale, corrupte roadblock. Wat een verademing. Uiteraard krijgen ze niets, ook al zijn we heel blij met ze.
We rijden de stad verder in. Zoals elke grote Afrikaanse stad is ook Douala druk, chaotisch en stoffig. We rijden direct door naar de Volkswagen garage waar we een afspraak maken om Karma de volgende dag te brengen voor de diagnose. Via iOverlander vinden we in Douala een plekje bij een hotel. Daar brengen we de nacht door en de volgende dag rijden we op tijd naar de garage. De mensen bij de VW-garage zijn super vriendelijk, wat heel fijn is na alle avonturen van de dag ervoor. En ze zijn trots op ons en onze T4 en de reis die we maken door West-Afika. Ze stellen voor dat we die nacht op het beveiligde terrein overnachten omdat de diagnose tot in de middag duurt. Dat slaan we niet af.


Het duurt een week voordat de garage alle onderdelen binnen heeft voor de grote beurt. In de tussentijd besluiten we dat af te wachten in Buea, een klein stadje aan de voet van Mount Cameroon. We wilden tenslotte graag in de koelte van de bergen staan om een tijdje te ontsnappen aan de hitte en daar is Buea bij uitstek geschikt voor. Volgens de mensen van de garage is het er veilig. In Buea vinden we een fijne plek op een grote, mooie, bewaakte compound bij een kerk. Er is ook een guesthouse, wat handig is als Karma straks naar de garage moet. Dan kunnen we in het hotel bivakkeren. Het is er heerlijk, koel en groen en de mensen zijn vriendelijk. Hier kunnen we het wel even uithouden en bijkomen van de schrik…en bedenken of we in Kameroen blijven na de grote beurt van Karma, of proberen het visum voor Gabon te vervroegen…

4 gedachtes over “Tegenstrijdig Kameroen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s