Gastvrij Nigeria

Van Ilorin gaan we via Kabba vroeg op pad naar Lokoja, een stad aan de Niger in centraal Nigeria. De weg is in het begin een gatenkaas maar naar verloop van tijd wordt het beter. Het landschap blijft glooiend en is prachtig. Af en toe doemt er een dorpje op langs de weg waar mensen druk in de weer zijn geld te verdienen door de verkoop van spullen en voedingsmiddelen. Het valt mee met de hoeveelheid roadblocks. En we krijgen er lol in. Bij een roadblock besluiten we de officals ter afwisseling maar eens het liedje ´Altijd is kortjakje ziek´ cadeau te doen. Na hun verzoek om een cadeau beginnen we uit volle borst te zingen. Ze kijken elkaar een beetje beduusd aan. Dan beginnen ze te lachen als een boer met kiespijn en mogen we weer door. Even later stuiten we op een andere roadblock. Het is er druk. De jongens die de weg bezetten dragen allemaal oranje of gele waarschuwingsjasjes. Dat kan geen officiële roadblock zijn. Als we aan komen rijden trekken ze het touw over de weg omhoog en worden we gesommeerd halt te houden. We stoppen en horen het verhaal aan. We moeten belasting betalen voor het milieu. Kijk! Dat is nou nog eens een goede investering in een land waar bergen plastic en andere troep hoog opgestapeld liggen langs de kant van de weg. We moeten betalen voor de troep die we tijdens het rijden uit het raam gooien roept een van de jongens terwijl hij druk gebarend met zijn armen in de lucht om onze bus heen springt. Troep uit het raam gooien hebben we nog nooit gedaan want we hebben gewoon een prullenbak. Eerst maar eens om een ID vragen. De jongen die het woord doet wordt nog drukker en roept dat dat niet nodig is. Jawel, roepen wij. Eerst je ID. Hij rent een hokje in en sleept een oud mannetje met zich mee naar de bus. Het mannetje heeft een pasje aan een koord om zijn nek hangen. Er staat niets op. Het ID. Jaja…. We bekijken het pasje aandachtig en vragen waar het headquartersnummer staat. Het oude mannetje kijkt verschrikt, mompelt wat en loopt dan terug naar zijn hokje. De jongen kijkt teleurgesteld en gooit het dan over een andere boeg. Hij drukt ons een prachtige zelf geknutselde flyer in onze handen en begint weer over de belasting. Dan wijzen we op onze prullenbak en geven aan dat we nog nooit troep uit het raam hebben gegooid. De prullenbak wordt afgekeurd door hem. Die is custom, dat is niet goed. Dat is wel goed, roepen wij. We voldoen aan alle regels. En omdat hij geen ID kan laten zien geven we aan niet meer met hem te willen praten. Uiteindelijk geeft hij het op en geeft zijn ´collega´s´ opdracht het touw te laten zakken. Net als we weg willen rijden haalt een van de jongens nog een grote steen weg die ze voor ons achterwiel hadden geparkeerd zodat we niet weg konden rijden. Wat een klootzakjes! Genoeg tijd verspilt aan het gebakkelei. We hebben nog wat kilometers te gaan. Tien meter verder moeten we stoppen voor een roadblock van de douane. Zucht….

De roadblocks kosten ons een hoop extra tijd op een dag en we moeten rekening houden met een uur extra reistijd. Bij bijna elke roadblock worden we aangehouden. Vaak uit nieuwsgierigheid en interesse en om te kijken of er nog wat te halen valt, maar we geven nooit iets. Soms om alle papieren te checken en weer eens alle gegevens over te schrijven in een boek. Soms lukt het ons door te rijden omdat de official te laat het stopsignaal geeft. Of we doen of we niets gezien hebben. Hoorde jij een fluitje? Nee ik ook niet. Nou, zal wel een vogel geweest zijn….en hop gas erop. Het is irritant omdat het veel tijd kost en veel energie om vriendelijk te blijven op de zoveelste vraag of we iets mee hebben gebracht uit Nederland. Eind van de dag zijn we moe en blij dat we eindelijk in Lokoja aankomen. We rijden de stad in. En jawel, een roadblock. Zucht… Politie. Uiteraard krijgen we de opdracht langs de kant van de weg te parkeren. Dat doen we. Een jonge official komt naar ons toe en vraagt naar de autopapieren. Die geven we hem. Hij bekijkt ze aandachtig en vraagt dan waar onze nummerplaten zijn. We kijken elkaar vragend aan. Nou euhhh, gewoon aan de auto?! Weer vraagt hij waar onze nummerplaten zijn. En weer geven we aan dat die aan de auto hangen. Hij kijkt ons vragend aan en we staren vragend terug. De nummerplaten zullen toch niet gestolen zijn?! Weer vraagt de official naar onze nummerplaten. Ivo nadert ondertussen het kookpunt en stapt uit. Driftig loopt hij om onze bus heen en wijst de official naar de nummerplaten. There! There are our licenceplates!!!, schreeuwt hij met een rood hoofd van frustratie naar de official. On our car!!! Stoom komt uit Ivo’s oren. Oh jee…dit gaat niet helemaal goed. De jonge official is duidelijk in de war en besluit gelukkig zijn baas erbij te halen. Ondertussen probeer ik naar Ivo te seinen dat hij rustig moet blijven maar hij heeft er duidelijk genoeg van en loopt woest om de bus heen. Dan komt de baas eraan lopen en bekijkt onze papieren. We vertellen over onze reis en dat het een Nederlandse bus is met Nederlands kenteken en dat we naar Nigeria zijn komen rijden. Hij kijkt ons ongelovig aan. Jawel, echt waar. Helemaal over de weg. Maar het is een nieuwe bus, zegt hij. Een nieuwe bus? Ja, in vergelijking met de gammele, oude barrels die in Nigeria op de wegen rondrijden is het inderdaad een spiksplinternieuwe bus ja. Nee hoor, onze bus is al 17 jaar oud. Weer kijkt hij ons ongelovig aan. We laten alle papieren zien en dan geeft hij aan dat het in orde is. Ivo is ondertussen weer afgekoeld en we mogen eindelijk verder rijden. Pffff klaar met de roadblocks voor vandaag.

In Lokoja hebben we afgesproken met Moji, de contactpersoon die we via Ady kregen. Ze woont er samen met haar man Daley. Spannend om zo spontaan af te spreken, omdat je elkaar natuurlijk niet kent. Als we elkaar eindelijk ontmoeten zit het meteen goed.

 

Ze geeft aan dat we bij haar op de compound mogen slapen als we willen. Dat lijkt ons wel wat. Ze woont aan de rand van de stad in een nieuwbouwwijk. Samen met de buren deelt ze een binnenplaats waar we Karma kunnen parkeren en waar we kunnen slapen. De buren met wie ze een compound delen zijn ook heel vriendelijk en gastvrij. De buurvrouw is grappig en ze vertelt ons later dat mensen in de wijk super nieuwsgierig zijn en stiekem door de poort komen gluren omdat er authentieke ‘white people’ zijn gesignaleerd. Niet die van tv maar echte! Dat moet iedereen zien natuurlijk.

 

Uiteindelijk blijven we 3 nachten, enigszins noodgedwongen omdat zich een flinke infectie op Ivo’s arm heeft ontwikkeld die is ontstaan vanuit een piepklein krasje. We moeten er echt mee naar de dokter. Er is geen betere plek om de infectie aan te pakken en om te herstellen dan bij Moji.
Moji en haar man zijn geweldig en zorgen goed voor ons. Ze neemt ons mee naar een privékliniek waar een uitstekende, jonge arts Ivo’s arm onder handen neemt en de wond schoonmaakt en verbindt. Hij is twee uur bezig en de kosten zijn 12,50 euro inclusief antibiotica, een vervolgconsult de volgende dag en een test van de infectie, in het laboratorium. Hij geeft aan Ivo de volgende dag weer terug te willen zien om de wond weer goed schoon te kunnen maken en te zien of het herstelt. Dat doen we.

kleindokter 075153

En we besluiten nog een nacht te blijven zodat Ivo kan herstellen. Dat is geen straf. Het is gezellig bij Moji. Elke middag en avond kookt ze heerlijke maaltijden voor ons, met yam, pittige saus, kruiden en vis. En we praten veel over Nigeria en het leven in het land.

 

Moji werkt bij de overheid in Lokoja. Ze heeft al maanden geen salaris uitbetaald gekregen en is daarin niet de enige. Toch moet ze elke dag naar haar werk want als ze dat niet doet is ze sowieso haar baan kwijt en kan ze fluiten naar het achterstallige salaris. En het is niet eenvoudig om een nieuwe baan te vinden in Nigeria. Drie keer per werkdag moet ze inklokken zodat geregistreerd wordt dat ze op kantoor is.
Nigeria verkeert na de oliecrisis nog steeds in een recessie als gevolg van de destijds dalende olieprijs. De regering heeft veel te veel ingezet op slechts een bron van inkomsten, de olie, en het land is nog niet in staat uit de economische dip te krabbelen. Het leven is volgens Moji veel zwaarder dan 10 jaar geleden. Haar man heeft momenteel ook geen werk. Hij werkte eerder in het noorden van het land, maar zijn moeder wilde dat hij daar weg zou gaan vanwege de onrust in het noorden. Het is er te gevaarlijk. Uiteindelijk heeft hij ontslag genomen, maar in de tussentijd heeft hij nog geen nieuwe baan gevonden.
Moji vertelt ons verder dat ze op dit moment niet helemaal gelukkig is met wat ze doet in haar leven. Het werk bij de overheid is niet inspirerend en motiverend. Het liefst zou ze met kinderen werken en hen op bepaalde vlakken willen coachen, zodat zij niet dezelfde fouten zullen maken als zij gedaan heeft in het leven. Ze is ervan overtuigd dat als ze sommige dingen eerder had geweten in haar leven, ze andere beslissingen had gemaakt. Daar zou ze kinderen mee willen helpen en over willen vertellen. We vertellen haar dat in Europa ook veel mensen in een baan gevangen zitten die ze eigenlijk helemaal niet leuk vinden. Dat wij besloten hebben te gaan reizen is ook een van de spannendste beslissingen in ons leven geweest. Het roer om en je comfort zone verlaten. Je hart volgen, je flow. Maar het is een van de beste beslissingen in ons leven geweest. Vanaf het moment dat we de beslissing genomen hadden ging het eigenlijk vanzelf en bleek het allemaal niet zo moeilijk te realiseren als het soms van tevoren leek.

De volgende dag gaan we eerst weer naar de arts. Gelukkig slaat de antibiotica goed aan en is de wond aan het herstellen. Wat meer rust zou wel goed zijn en we besluiten nog een nacht bij Moji en familie te blijven. Dat geeft ons ook de gelegenheid met z’n allen Mount Patti op te rijden voor een prachtig uitzicht over de grote rivier de Niger en de stad Lokoja. Aan de Niger ontleend Nigeria zijn naam; Niger area, oftewel Nigeria.

 

Op de berg staat ook het plaatselijke radiostation van Lokoja, met zendmast. We krijgen er een rondleiding.  Helaas kunnen we niet de studio in omdat ze druk zijn met de uitzending op het moment.

 

Na het bezoek aan Mount Patti rijden we naar de ouders van Moji, Agnes en Dada. Ze vinden het geweldig dat we op bezoek komen en we drinken thee in de tuin. Thee in Nigeria is geen thee zoals we gewend zijn in Nederland. Thee drinken in Nigeria bestaat uit een kop warme oploschocolademelk met melkpoeder. Hoewel het overdag 35 tot 38 graden is en we bijna wegsmelten van de hitte smaakt het lekker. De ouders van Moji willen alles weten over onze reis en het leven in Europa. Als we na een paar uur afscheid nemen pakt de vader van Moji onze handen vast en begin hardop voor ons te bidden. Hij vraagt God ons te beschermen op onze reis en ons veiligheid te geven tijdens de hele reis die we afleggen. Het is ontroerend om te horen. Wat een lieve mensen. Nigeria heeft ons hart gestolen.

kleinagnesendada 115315

Uiteindelijk is ook het moment aangebroken om afscheid te nemen van Moji en Daley. Het ontmoeten van mensen op onze reis is een van de geweldigste dingen om mee te maken, maar vervolgens weer afscheid nemen en weten dat de kans heel erg klein is dat je ze ooit nog eens zult zien, is minder leuk. Gelukkig is er tegenwoordig What’s app en facebook.

We rijden zonder problemen Lokoja uit en gaan op weg richting Abuja. Er ligt een flinke lap asfalt en we schakelen door naar de vijfde versnelling. Heerlijk. Daarna rijden we via een weg ten zuiden van Abuja naar Keffi waar we een hotel vinden om te overnachten. Slechts zes roadblocks vandaag. Niet slecht. Van Keffi rijden we naar Gboko, een afstand van 300 kilometer. Dat is veel en het is een lange dag. Het is een drukke weg met veel vrachtverkeer en diepe potholes. Oppassen geblazen. De Afrikaners rijden als gekken en af en toe ligt er een wrak van een gekantelde vrachtwagen langs de kant. Het laatste deel van de route wordt steeds slechter. Het asfalt verdwijnt soms grotendeels en gaat over in gravel met flinke kuilen. Vlak voor Gboko besluiten we even te tanken. Gelukkig zijn er voldoende Total benzinestations in Nigeria. Daar hebben we qua kwaliteit van de brandstof het meest vertrouwen in. We gooien de tank vol en betalen. En ja hoor. Geen wisselgeld. Een truuk die Afrikaners maar al te vaak toepassen in de hoop dat je het laat zitten. Het gaat om slechts 70 Naira, maar we zijn even helemaal klaar met het gehussel, gezeur en geneuzel om geld, cadeau’s, water, eten of wat ze ook maar kunnen bedenken om over te bedelen. Bij elke transactie waar geld mee gemoeid is moet je steeds duidelijk en alert zijn, steeds onderhandelen, steeds van tevoren afspraken maken over bedragen, anders kun je fluiten naar je geld. En de Afrikaners doen alsof het de gewoonste zaak van de wereld is om het geld achterover te drukken. We geven aan dat we het wisselgeld terug willen. De pompbediende doet alsof hij er niets meer van begrijpt. Ivo ontploft en schreeuwt dat we het geld terug willen. Verschrikt deinst de jongen achteruit. Dan lossen we het op een andere manier op, roept Ivo. Hij gooit de deur open en stuift op de winkel bij het tankstation af. Even later komt hij met een rol wc papier weer naar buiten. Hij stapt in, gooit de rol achterin de bus en smijt z’n deur dicht. Zo opgelost. De wc rol kostte 60 Naira. De resterende 10 cent mag hij daar steken waar de zon nooit schijnt.

In Gboko besluiten we er een eind aan te breien en een hotel te zoeken. We zijn moe. Er staat een hotel aangegeven in iOverlander, maar die kunnen we niet vinden. Tot onze grote geluk stuiten we op een hotel dat net een paar maanden geopend is. En jawel, alles is nieuw, fris, schoon en zelfs afgebouwd, een waar wonder in Afrika. Wat heerlijk na zo’n intensieve dag. Een goede plek om langer dan een nachtje te blijven en even bij te komen. We hebben even geen zin meer in roadblocks, onderhandelingen, gezeur om geld en cadeaus, de troep en vuiligheid langs de kant van de weg, de vervallen gebouwen overal, slechte wegen en alle andere rotzooi. Onze emmer is duidelijk even helemaal vol. Bovendien is Ivo nog steeds herstellende dus extra rust is niet verkeerd. Het hotel is geweldig en het personeel grappig en behulpzaam dus een goede stek om de batterij op te laden voor we het laatste deel van Nigeria afleggen.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s