De eerste dagen in Nigeria

´s Ochtends vroeg, op zondag, gaan we de grens over bij Nikki. Daar gaan we dan. Nigeria. Het land waar we voorafgaand aan onze reis het meest voor gewaarschuwd zijn. Waar kennissen van ons het hele traject 3 jaar geleden hebben afgelegd, onder begeleiding van Nigerianen die mee reden in de auto. Waarover een andere kennis heeft gezegd dat het wel 20.000 euro kost om door Nigeria heen te reizen, vanwege bescherming en smeergeld. Waar de roadblocks overvloedig zijn en de corruptie welig tiert. En waar de oliemaatschappijen twee weken voordat we Nigeria in wilden reizen, besloten de benzinekranen aan de pomp dicht te draaien omdat ze het niet eens waren met bepaalde politieke beslissingen van de president. Vlak voordat we Nigeria daadwerkelijk in gingen was dat conflict gelukkig opgelost. Zonder brandstof kom je tenslotte niet heel ver. We zullen zien wat de realiteit ons brengt. Gespannen en nerveus door alle verhalen en goedbedoelde adviezen zijn we wel.

Eerst de grens van Benin naar Nigeria maar eens over. Stempels om Benin uit te gaan. De beambte die ons Carnet moet afstempelen is nog niet wakker. Na een kastje-muur traject vinden we eindelijk het juiste loketje, oftewel het eerste loketje waar we gestart zijn. We moeten morgen maar even terugkomen voor de stempel. Of even een stuk terugrijden. We geven aan dat we daar geen tijd voor hebben en vandaag graag Nigeria in willen. Of hij niet gewoon een handtekening kan zetten op het Carnet in plaats van een stempel? Dat vindt de beambte gelukkig ook een goed idee en na een krabbel kunnen we verder naar Nigeria. Eerst de paspoorten. De politie is uitermate vrolijk en vriendelijk. We babbelen wat over onze reis en ze maken grapjes. Als alle benodigde stempels zijn gezet , en we het nauwkeurig gecontroleerd hebben, gaan we naar customs voor het carnet. Er ontstaat verwarring over het invullen ervan. We moeten wachten op de baas. Ondertussen drukt de vrouwelijke douanier op mijn neus en zegt lachend dat we dezelfde neus hebben. Dat klopt inderdaad. Ook zij heeft een prachtige wipneus. We wachten op de baas en als zij arriveert vullen beide vrouwen samen het carnet in.

Met alle papieren loop ik terug naar de bus waar Ivo aan het wachten is. Ook Ivo moet nog even langskomen om de gegevens van zijn ouders door te geven. Namen en beroep. In de tussentijd frunnikt de vrouwelijke douanier die op mijn neus drukte aan Ivo’s haar. Of het echt is, vraagt ze. Het duurt lang voor Ivo terug is. Als alles genoteerd is willen we net verder rijden als we worden geroepen om naar een ander loket aan de overkant van de weg te gaan. Ik loop erheen maar er is niemand. Jammer dan. Door naar het loketje gericht op de medische gegevens. We laten het gele boekje zien en alles wordt weer genoteerd. Eerst in het ene boek en dan in het andere boek. Als dat klaar is, is de man van het vorige loketje gearriveerd. Ik loop weer terug en weer wordt alles genoteerd en wordt gevraagd of ik gelovig ben en of ik dan Moslim of Christen ben. Geen van beide. Hij kijkt verbaasd. Het is een vraag die ons nog vaak gesteld zal worden in Nigeria. Het geloof is er heel belangrijk en de hele maatschappij is ervan doordrongen. Je bent Moslim of Christen. Niet alleen zie je heel veel kerken en moskeeën. Ook zie je veel reclameborden langs de weg, gericht op bijeenkomsten voor gelovigen en veel winkeltjes met creatieve namen gerelateerd aan Jezus.

kleinmoskeenigeria120303

Nadat alles genoteerd is zijn we eindelijk klaar. Beide grensovergangen hebben 2 uur gekost. We rijden Nigeria in. De weg is in redelijke conditie. Hier en daar een pothole, maar dat is gebruikelijk in Afrika. Na een aantal kilometer doemt het eerste roadblock op. Een touw hangt over de weg. Na wat gebabbel mogen we door. Er volgen er nog een paar. De een met touw de ander met spijkerplankje. Dan worden we weer staande gehouden bij een roadblock en wordt om onze papieren gevraagd. De moeilijkheid bij roadblocks in Nigeria is dat politie of douane niet altijd hun officiële tenue aan heeft. Het is dus lastig voor ons te bepalen of we te maken hebben met grapjassen die uit zijn op geld, of met een officiële roadblock die het recht heeft om naar onze papieren te vragen. En dan heb je ook nog allerlei verschillende rangen, standen en autoriteiten met elk hun eigen tenue. Zwart, beige, wit, met hoed of zonder hoed. Of in vrije tijdskleding. Sommige met wapen, andere weer zonder wapen. Kortom, lekker overzichtelijk voor een nietsvermoedende toerist uit Nederland.

De man van het roadblock heeft ook vrijetijdskleding aan en draagt geen wapen. Hij vraagt ons aan de kant van de weg te parkeren. We weigeren. Ook een collega komt zich ermee bemoeien. We blijven staan waar we staan en voor en achter ons ontstaat een file en beginnen auto’s te toeteren. We parkeren niet aan de kant omdat je dan geen pressiemiddel meer hebt om door te rijden. Ze kunnen je dan met gemak een uurtje laten staan en je pas laten gaan nadat je betaald hebt, en daar hebben we uiteraard geen zin in. De man bij het roadblock kijkt inmiddels wanhopig uit zijn ogen en de consternatie die we veroorzaken is groot. We weten nog steeds niet of het om een officiële roadblock gaat want de man kan ons ook geen ID laten zien. Meestal geen goed teken. Dan komt een official in een beige uniform aanwandelen. Hij vraagt of vriendelijk of we aan de kant willen gaan staan en laat ons zijn ID zien. Oepsssss een officiële roadblock. We parkeren aan de kant van de weg. Hij vraagt om onze papieren. Die geven we hem. Hij legt uit dat hij een 3-star officer is en normaal gesproken niet uit zijn kantoortje komt om controles te doen. We voelen ons bijna vereerd. We geven aan dat de anderen zich niet konden legitimeren en dat we daarom zo reageerden. Dan vraagt hij of we bang zijn. Euhhh ja ook een beetje. Alle horrorverhalen heeft ons vertrouwen in Nigeria geen goed gedaan. Hij geeft aan dat dat nergens voor nodig is en dat de roadblocks er zijn voor onze veiligheid op de weg. We voelen ons wat meer gerustgesteld door het rustige handelen van de man. Hij geeft lachend onze papieren terug en wenst ons een goede reis. Pfff wat een gedoe.

We zakken langs de grens met Benin af naar het zuiden, richting Okuta. En dan van Okuta via Ilesa naar Igbaho. Ons doel is Ilorin maar dat gaan we niet halen de eerste dag in Nigeria. De weg naar Igbaho veranderd in een offroad weg door de bush waar we langzaam vorderen. De omgeving is prachtig. Glooiend en in de verte kleine bergen.

kleinoffroadnigeria164000

In Igbaho besluiten we een slaapplek te zoeken. Ons oog valt op een kerk. We rijden het terrein op en vragen of we een nacht mogen logeren op het terrein. Overleg volgt. We mogen blijven slapen onder de voorwaarden dat we geen kwaad komen brengen, geen bom bij ons hebben en niet van Boko Haram zijn. We geven aan dat we aan alle drie die voorwaarden kunnen voldoen. We krijgen een plekje voor Karma aangewezen en even later zitten we in de kerk bij de dienst die die zondagavond nog gegeven wordt.

kleinkerknigeria090344

Het is een hele happening. De bezoekers dragen prachtige kleurige kleding en zien er op hun paasbest uit. De kerk is vol en er wordt gezongen en gebeden. Daarnaast is de dominee langdurig aan het woord. Helaas wordt de dienst in de lokale taal gehouden dus we hebben geen idee waar het over gaat. Na een uur sluipen we stilletjes de kerk uit. We moeten nog eten koken en ons installeren voor de nacht. Na een paar uur stroomt de kerk leeg en keert de rust op het terrein weer. We kruipen vroeg ons nest in omdat we de volgende dag weer op tijd op pad willen. De eerste dag in Nigeria zit erop. Het viel allemaal erg mee. Bij een aantal roadblocks wordt wat gezeurd om cadeau’s maar als we zeggen een glimlach (from the heart) bij ons te hebben en blij te zijn dat we in het prachtige Nigeria zijn, mogen we doorrijden. So far so good…

De volgende ochtend vroeg, rond een uur of 6, worden we gewekt door de bulderende stem van de dominee van de kerk. Zijn preek voor die ochtend schalt keihard uit de luidsprekers en er is geen ontkomen aan. Wat een kabaal zeg! Je zou er gehoorbeschadiging van krijgen. Hij buldert zo een uur onverstoorbaar door. Niets uitslapen op maandagochtend. We staan maar op want lekker rustig wakker worden is er niet meer bij. Snel proppen we een ontbijtje naar binnen en geven Anda te eten. We ruimen de spullen op, laten Anda uit, klappen het dak naar beneden en zijn klaar om op pad te gaan. We bedanken de mensen van de kerk voor hun gastvrijheid en vragen nog even naar de beste route naar Ilorin. Ze wijzen de weg aan die we ook in gedachten hadden dus dat komt goed uit. Op naar Ilorin. We zijn net vijf minuten op pad wanneer we worden ingehaald door een auto en worden gesommeerd te stoppen door twee mannen in vrijetijdskleding. Wat moeten ze van ons?! We besluiten niet te stoppen omdat de weg ons te afgelegen en verlaten is. We zetten de versnelling in de achteruit en rijden langzaam achteruit terug naar het begin van de weg waar een ziekenhuis is. Daar zijn meer mensen buiten. Dat lijkt ons een betere plek. De mannen in de auto zijn gekeerd en volgen ons langzaam. Als we voor het ziekenhuis staan stappen we uit. We zijn nerveus. Ook de mannen stappen uit. Ze vragen om onze papieren en wij vragen om hun ID kaart. Die hebben ze bij zich. Ze blijven rustig en vragen waar we vandaan komen en wat we in Nigeria doen. We geven ze onze papieren. Uiteindelijk blijken het weer politieagenten in burger. Ja hoe kunnen wij dat weten? We leggen uit waarom we zo reageerden en ook zij geven lachend aan dat we ons geen zorgen hoeven te maken in Nigeria. Ok. Fijn om te horen. Daarnaast leggen ze ons uit dat een ID kaart altijd een headquarters nummer moet hebben. Aan de hand van dat nummer is de identiteit van de pashouder te achterhalen. Handig om te weten. Nadat we alle papieren hebben teruggekregen en een goede reis zijn toegewenst, stappen we in de auto en besluiten we dat we misschien iets minder gespannen en nerveus door Nigeria moeten gaan rijden. De roadblocks en officials die we tot nu toe getroffen hebben, vallen allemaal best mee. Het kost wat tijd en soms gezeur om cadeau’s maar uiteindelijk zijn ze niet zo vervelend als ons voorgespiegeld was. En het is leuker om door het land te rijden en ervan te genieten, dan als twee bange konijnen Nigeria te doorkruizen en op elke situatie overspannen te reageren. We zetten in een meer ontspannen modus koers naar Ilorin en genieten van de omgeving. Af en toe doemt er een roadblock op en na een praatje over onze reis door Afrika en Nigeria mogen we door.

In Ilorin besluiten we een slaapplek te zoeken en we vinden een leuk hotel (hotel Waterview) aan de rand van een meer.

kleinwaterviewnigeria184347

Het meer dient als drinkwaterreservoir voor de stad. Het personeel van het hotel is een vrolijk en uitbundig clubje en ze vinden het geweldig dat we er zijn. We moeten met iedereen op de foto.

kleinportretnigeria 184709

Ook hier herhaalt zich het tafereel met Anda. In eerste instantie zijn ze bang voor haar, maar na een tijdje zijn ze nieuwsgierig en willen ze haar aaien. We blijven uiteindelijk twee dagen. Het personeel helpt ons met het regelen van vlees voor Anda en een telefoonkaart met data voor ons. Ook pinnen we geld en doen we wat boodschappen. Voor het eerst zien we lange rijen voor de pinautomaten.
Het hotel heeft een groot terras aan het meer waar je ’s avonds heerlijk kunt zitten. Als het schemerig wordt vliegen er honderden grote vleermuizen door de lucht. Het is een indrukwekkend schouwspel.

kleinterraswaterviewnigeria184414

Bij het hotel ontmoeten we Ade. We raken aan de praat en vragen hem welke route we het beste kunnen nemen. Hij adviseert een meer zuidelijke route via Kabba naar Lokoja, waarna we vervolgens richting Abuja kunnen rijden. De andere route, wat meer via het noorden richting Abuja is een drama volgens hem omdat ze met de weg bezig zijn. Ook geeft hij ons contactgegevens van zijn nicht in Lokoja. Als we daar zijn kunnen we eventueel contact met haar opnemen als we dat leuk vinden. Zij kan ons helpen met een slaapplek. Altijd handig om contactgegevens te hebben van locals. Dat we uiteindelijk een aantal dagen bij zijn nicht Moji en haar man Daley zullen logeren kunnen we dan nog niet weten…

kleinivoenkarinnigeria184804

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s