Wild life in Pendjari National Park in Benin

Vanuit Noord-Togo besluiten we naar Noord-Benin te rijden om het Pendjari National Park te bezoeken. We willen de kans om wilde dieren te zien niet laten lopen en wat is leuker dan oud en nieuw in het park door te brengen. Het landschap naar het park toe is al prachtig. We rijden over een piste door dorpjes en katoenvelden, met in de verte een bergketen.

Voor we het park in gaan kamperen we 2 nachten op een camping van een Duitser die al vele jaren in Benin woont. Het is een eigenaardig mannetje met een duidelijke mening over de locals. Daarin is hij teleurgesteld zo zegt hij. Ze hebben een gebrek aan langtermijnvisie en hij ziet het land en het landschap niet vooruit gaan. In tegendeel. Het bevolkingsaantal is de afgelopen jaren, zoals in de meeste Afrikaanse landen, explosief gegroeid en het gevolg daarvan zie je ook in de natuur terug. Er is veel houtkap waardoor prachtige bossen verloren gaan. Meer dan de helft van de bevolking is volgens hem onder de 18 jaar. De hoeveelheid kleine kinderen in de kleine dorpjes waar we doorheen zijn gereden is ook overweldigd. Overal waar we langsrijden horen we kinderstemmetjes schreeuwen: ‘Diba, diba, diba, diba, dibaaaaaaaaa’, wat ´blanke` betekent.

In de middag rijden we het park in. We kopen een kaart en hoeven geen gids mee. We besluiten 2 nachten te blijven zodat we op ons gemak het park rond kunnen rijden. De eerste dag turen we ingespannen de omgeving af. Het is heel spannend want er lopen onder meer leeuwen, bavianen en olifanten in het wild rond waar je elk moment oog in oog mee kan komen te staan. We rijden verder noordwaarts het park in en op een gegeven moment zien we iets over de weg rennen. Jaaaaaaaa een baviaan. Prachtig!

Uiteindelijk zien we de eerste dag verschillende soorten antilopen en apen.

Het is behoorlijk inspannend om steeds je omgeving te scannen en als de schemering opkomt zoeken we een van de 2 campings in het park op. Daar treffen we tot onze grote verbazing een groep Zwitsers met 2 campers en een aanhangwagen aan. Zij zijn net een uurtje voor ons aangekomen en hebben het kampvuur al hoog opgestookt en zijn bezig met het eten. We kunnen zo aanschuiven! We eten samen met de groep en babbelen vooral met Thomas. Hij woont en werkt in Natitingou (Noord-Benin) en leidt jongeren in Benin op tot monteurs. De werkplaats is compleet uitgerust en wordt gesponsord door een Zwitser. Hij vertelt dat hij ook in West-Afrika heeft rondgereisd en geeft ons nog wat tips over grensovergangen en wegen. Ook zegt hij de eigenaardige Duitser te kennen van de camping waar we een paar nachten eerder overnacht hebben. Wanneer we hem vertellen dat hij niet zo enthousiast is over de locals zegt hij dat dat wederzijds is…

De volgende ochtend vertrekken we vroeg richting het noorden van het park om dieren te spotten. Dieren zijn het meest actief in de ochtend en de avond en we hopen nu toch echt olifanten te zien. We rijden heel langzaam over een dicht begroeid klein weggetje met aan beide zijden hoog gras en struikgewas. Op het moment dat we de bocht omrijden stapt er een leeuw 10 meter voor Karma de weg op. Wow!!!! We schrikken ons rot en de leeuw gelukkig ook en duikt snel het hoge gras weer in. Slik. Wauw!!! Dat was echt fantastisch en heel bijzonder. Zo dichtbij. Even later hebben we weer geluk en zien we in de verte een kudde olifanten. Zo prachtig en indrukwekkend om deze dieren in het wild te zien. Wie weet hoe lang dat nog kan…hopelijk zien we er nog meer in het park.

De hele dag rijden we in het park rond. We zien verschillende dieren, waaronder het nijlpaard, wild zwijn, de waterbuffel en verschillende soorten antilopen, waaronder ook de grote antilope en verschillende soorten vogels.

Ook veel verschillende apen waaronder bavianen. En een grote kudde olifanten in het hoge gras. Onderweg verliezen we nog bijna onze uitlaat die is afgeknapt. Ivo knoopt het loshangende deel vast en zo redden we ons wel weer even.
Aan het eind van de dag zijn we behoorlijk afgepeigerd van het turen en zoeken en rijden we in een wat sneller tempo terug naar de camping voor de tweede nacht kamperen. Als ik naar rechts kijk zie ik op 100 meter afstand een kudde olifanten staan met een kleintje. Ze zijn heel erg dichtbij en er zit geen beschutting tussen. Wauw!! We zetten de motor af om de dieren niet te storen, maar dat wordt niet gewaardeerd door het grote mannetje van de kudde. Voor we het weten draait hij zich om en begint luid trompetterend op ons af te rennen. We schrikken ons te pletter en gelukkig start de motor direct. We rijden een stuk door en de olifant stopt. Met ons hart in onze keel stoppen we ook om de kudde verder te bekijken. Het mannetje is daar duidelijk niet blij mee en zet een 2e aanval in. Dit keer rent hij verder door, dwars door struiken en bomen. Wat een kracht!! Prachtig maar we respecteren de ruimte die het mannetje wil voor zijn kudde en gaan ervandoor. Het opnemen tegen een olifant wil je niet…Moe maar voldaan komen we op de camping aan. Dit keer zijn we er helemaal alleen, met uitzondering van een groep bavianen die ons van een afstandje aan het bekijken zijn. Bavianen kunnen gevaarlijk zijn dus we houden Anda scherp in de gaten. Gelukkig komen de apen niet dichterbij. Het is de avond van oud en nieuw en bij het kampvuur dat we aangelegd hebben, mijmeren we onder het genot van een fles bubbels over afgelopen jaar en het jaar dat voor ons ligt. Wat gaat het nieuwe jaar ons brengen…?

Als we de volgende dag het park uitrijden brengen we nog een bezoek aan een waterval dichtbij het park. Het is een toeristische plek en daar zijn we meestal niet zo dol op, maar het is mogelijk er te zwemmen en daar zijn we wel aan toe na 2 dagen zonder douche en bergen stof. We rijden erheen over een uitdagende weg met 2 droge rivierbeddingen waar we doorheen moeten. Karma houdt zich fantastisch. Als we aangekomen zijn worden we door een aantal gidsen benaderd maar die slaan we af. We lopen het laatste stukje richting de waterval en zien een Frans gezin met 2 kinderen bij het zwemwater zitten. De vrouw zegt dat we nog helemaal naar boven kunnen klimmen om een grote waterval te zien maar dat is met Anda bij ons niet zo´n goed idee op de glibberige rotsen. Bovendien willen we gewoon even lekker zwemmen en onszelf schoonspoelen. Het is duidelijk dat de vrouw het zwemwater voor zich alleen wil hebben. We wandelen een beetje rond en bekijken de plek maar dan gaan we toch echt richting het zwemwater. De man is inmiddels aan het zwemmen en de vrouw zit op de rotsen. De 2 kleine kinderen van het stel zijn overgedragen aan de gidsen die nu functioneren als oppas. Handig… We klimmen de rotsen op met Anda richting de enige plek waar je het water in kan klauteren. Ik ga als eerste met Anda. Op het moment dat ik op een rots het water in stap en Anda roept hoor ik een luid gejank achter me. Het blijkt de Fransman te zijn die luid protesterend aangeeft het er niet mee eens te zijn dat Anda een duik neemt. ´Nooooooon, ne pas avec le chiennnnnnnnn. Il y a des autres places pour la chiennnnnnnn´, roept hij met een jankstem uit. Ivo en ik kijken elkaar verbaasd aan en gaan vervolgens door waar we mee bezig zijn; namelijk genieten van de waterval en badderen. Anda plonst erin en we zwemmen een tijdje. De jankende Fransman is inmiddels uit het water geklommen en begint zich met een gezicht als een oorwurm af te drogen. Ik klauter er ook uit en Ivo neemt een duik. Het water is koud, net als de sfeer die er is ontstaan is na het gezeur van de Fransman. Dan begint zijn Franse vrouw ook nog tegen me te blèren dat hij bang is voor honden en dat er meer plekken zijn om te zwemmen voor de hond. Ik zeg tegen haar dat dat niet zo is en dat we hier willen zwemmen en dat hij tegen ons had kunnen zeggen dat hij bang was voor Anda, in plaats van dat hij gewoon niet wilde dat Anda in ‘zijn’ zwemwater ging zwemmen. De vrouw sputtert nog wat na maar als ik niet meer reageer houdt ze gelukkig haar mond. Ondertussen is Anda uit het water geklommen en zit op 1 meter afstand van de Fransman die bang voor honden is. Ja ja….Als zijn zoontje Anda wil aaien trekt hij het kind hardhandig bij Anda weg waardoor het jochie begint te janken. Pffff wat een gezelligheid en quelle attitude de merde van die piepert. In de achterliggende maanden hebben we werkelijk nooit problemen gehad met Anda en Afrikanen. Ze zijn bang voor Anda en daar houden we natuurlijk altijd rekening mee. We zijn nog nooit ergens geweigerd of weggestuurd. In tegendeel. Als ze Anda een tijdje geobserveerd hebben ontspannen ze en vinden ze het leuk naar haar te kijken. Tja, zo kan het ook.
Uiteindelijk gaan de Fransen gelukkig weg en kunnen wij nog even op ons gemakje badderen.

klein waterfal 140102735

Heerlijk opgefrist zoeken we Karma weer op en zoeken we contact met Thomas. We vragen hem of hij onze uitlaat kan lassen. Dat is geen probleem zegt hij en we rijden richting de werkplaats in Natitingou. Onderweg bezoeken we eerst nog een ziekenhuis want ik heb al vier dagen hoofdpijn en wil toch uitsluiten dat ik malaria onder de leden heb. Muskieten zijn er namelijk overal hoe erg we ook ons best doen de beesten op afstand te houden. Dat lukt niet altijd. Ik mag bij de dokter op consult komen. Een consult kost 2000 CFA (3 euro), wat we eerst moeten betalen. Daarna halen we een malaria-sneltest tevoorschijn die we zelf bij ons hebben en geven haar de spullen. Alleen de vloeistof om te test uit te voeren verkopen ze er niet bij, waardoor je het toch moet laten uitvoeren in een ziekenhuis, in plaats van dat je het zelf kunt doen.
Terwijl de arts mijn bloeddruk opmeet, prikt de assistent in mijn vinger voor een druppel bloed. Het is even wachten op de uitslag en de arts vraagt geïnteresseerd naar onze reis. Ze vindt het geweldig en wil meteen ook onze camper kopen. Dat slaan we maar af, die hebben we zelf nog nodig. Uiteindelijk is de test gelukkig negatief en we zijn opgelucht. Ze adviseert me dringend een paar dagen rust te nemen want ze vermoed dat het oververmoeidheid is. Ik denk dat ze wel eens gelijk kan hebben. Het reizen is intensief, geweldig, maar de vele indrukken zijn soms ook overweldigend. Het is tijd voor een pas op de plaats.

Na het ziekenhuisbezoek rijden we naar Thomas en op de werkplaats in Natitingou last hij de uitlaat weer op zijn plek en biedt ons ook een plek aan om te overnachten op het terrein. Dat aanbod nemen we dankbaar aan. We kunnen ook drinkwater tappen want dat is er allemaal aangelegd door de Zwitsers. ´s Avonds neemt hij ons mee de stad in naar een geweldig lokaal restaurantje waar we heerlijk eten. De volgende dag besluiten we richting Togo te rijden en dan naar de kust af te zakken om onze rust te pakken. Anda is, net als ons, ook erg toe aan een paar dagen op een vaste plek en heeft het ook even gehad met het onderweg zijn. Van strand wordt ze altijd blij net als ons, dus op naar Lome aan de kust van Togo…

 

4 gedachtes over “Wild life in Pendjari National Park in Benin

  1. Klinkt super, dat wildpark! Had ik niet verwacht daar. Wel oppassen met bavianen hoor. Wij hebben in Oost Afrika geleerd om altijd eerst stenen te verzamelen als je ergens aan komt. Om dus naar agressieve – en die hebben we mee gemaakt – bavianen te gooien!
    Spannend van die olifant!
    Ik begrijp dat het campsites zijn zonder faciliteiten?
    En tsja, parfois, ces Francais. 😉
    Veel plezier verder!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s