Kerst in Burkina Fasso

We laten Mali achter ons en gaan de grens over van Burkina Fasso bij Sikasso. De grensovergang is rustig. De verschillende gebouwtjes staan ver uit elkaar. De Malinese autoriteiten stempelen ons uit zonder gedoe en ook de grensovergang van Burkina is erg relaxed. Rustige douaniers en politie. Aardig en geïnteresseerd. Geen gezeur om geld of cadeaus. Gewoon professioneel. Heerlijk. Op het moment dat we Burkina binnen rijden gaat ons visum Entente in die we in Barcelona hebben gehaald. Het is een combinatievisum voor de landen Ivoorkust, Niger, Burkina, Togo en Benin. Gedurende 60 dagen mogen we onbeperkt in het gebied rondrijden. Het totale visum is 90 dagen geldig vanaf het moment dat de datum die je gekozen hebt in gaat. Dat is het enige lastige aan dit visum. Je moet inschatten welke ingangsdatum je wil hebben voor het visum, terwijl je nog in Barcelona zit. Verder is het heel fijn dat we voorlopig geen visa hoeven aan te vragen en onbeperkt kunnen rondrijden in het gebied. We rijden door richting Bobo-Dioulasso, na de hoofdstad Ouagadougou de grootste stad van het land. Vroeger heette Burkina ‘Haute Volta’ (Opper-Volta). Later werd de naam veranderd in Burkina Fasso. Burkina Faso betekent het ‘land van de oprechte mensen’. Een van de belangrijkste exportproducten van het land is katoen, het witte goud. We zien dan ook veel witte bergjes liggen op de velden langs de weg. Blijkbaar wordt in de maanden november en december de katoen geoogst.

Het is een drukte van jewelste op de weg. We gaan richting de kerstdagen en ook in Afrika wordt dat gevierd, tenminste door de mensen die het kunnen betalen. Ongeveer 19% van de bevolking in Burkina is christelijk, merendeels katholiek.

kleinvervoerbussen1 145913852

De hoeveelheid dieren die we onderweg zien neemt behoorlijk toe naarmate kerst dichterbij komt. Veel scooters zijn bepakt en bezakt met kippen, die aaneengebonden aan de poten aan de scooter geknoopt zijn. Aan het stuur, maar ook achterop hangen ze in bosjes bij elkaar. Ook zien we scooters waar stapels geiten of varkens op vervoerd worden. Daarnaast zijn ook de vervoersbusjes dit keer niet alleen volgeladen met mensen maar ook met dieren. Op het dak worden de dieren hoog opgestapeld. Geiten, kippen en varkens die aan de poten zijn vastgebonden en veelal nog leven. Luid blèrend, tokkend, knorrend en gillend liggen ze op elkaar, bovenop de bus. Sommige bussen zijn ‘versierd’ met rijen kippen aan de buitenkant. Ook zien we dieren die geslacht worden langs de weg. We worden er stil van en het dringt tot ons door dat de hoeveelheid dieren die wereldwijd met kerst het leven laten gigantisch is. Ook in de westerse wereld liggen de supermarkten overvol met geslachte dieren. Overal ter wereld worden dieren geslacht en gegeten om kerst te vieren. Wat een rare gewoonte eigenlijk. Een feest van vrede maar niet voor de dieren…En omdat het in Afrika veel meer in de openheid gebeurd, zie je de omvang ervan veel beter. Het is confronterend en daarom goed dat het in de openheid gebeurd. Je ziet ineens de impact van deze enorme vleesconsumptie… In het westen is het niet veel anders, maar gebeurt het in fokkerijen en slachthuizen afgeschermd van de buitenwereld. De behandeling van dieren is daar vaak niet veel beter dan hoe ze behandeld worden tijdens het vervoer in Burkina. Alhoewel de dieren in Afrika over algemeen echt scharreldieren zijn en wel een beter leven hebben gehad in vrijheid en in de buitenlucht. Dat kunnen de meeste dieren voor vleesconsumptie in Europa niet zeggen. Varkens hier zijn bijvoorbeeld lekker bruin van het scharrelen in de buitenlucht en hebben lang haar, in plaats van een rare bleekroze kale huid…

kleinvarkensopdeweg 153032(0)

We rijden naar Bobo-Dioulasso waar we in het centrum van de stad logeren in de tuin van een hotel dat gerund wordt door een Nederlandse met een Burkiniaanse man. Ze woont al jaren in Burkina. Het is leuk weer eens Nederlands te praten. Ze hebben het hotel eigenhandig opgebouwd en het is een mooie plek.


In Bobo is een oude moskee te bewonderen waar we de volgende dag heen lopen. Het gebouw, uit 1880, staat helaas in de stijgers voor restauratie. Ondertussen worden we vergezeld door een gids die zich opdringt. We geven aan geen gids nodig te hebben en niets te betalen.

kleinmoskee2 114718

Hij stelt dat dat geen probleem is en dat hij ‘even gezellig’ met ons mee wandelt. Ja, ja….. De gids neemt ons mee naar een vervallen dierentuin. Jaren geleden al zijn alle dieren er weggehaald of overleden. De enige die er nog zit is Lolita de chimpansee. Het is een treurig gezicht. Ze zit in een betonnen hok, al vele jaren alleen. Terwijl chimpansees dieren zijn die in groepen leven. Alleen een betonnen vloer om op te zitten. Wat een vreselijk treurig bestaan. Als we meer over haar te weten komen horen we dat een Duitse dierenarts al jaren bezig is Lolita naar een betere plaats te krijgen waar ze kan samenleven met soortgenoten. Alles is geregeld, het vervoer, de plek, het geld…het wachten is alleen op de burgemeester die toestemming moet geven. Hij zal het wel heel erg druk hebben met andere belangrijke zaken…

Lolitagroot

We blijven een paar dagen in Bobo en genieten van de sfeer in de stad en van het lekkere lokale eten. Rijst met saus. Pittige rode saus of pindasaus.


Op de ochtend dat we weer verder willen reizen en aan het inpakken zijn, horen we bij het huis verderop, het huis van de eigenaar van het hotel, gegil van honden. Het gegil houdt aan en wordt intenser. Anda loopt onrustig heen en weer en wij worden er onpasselijk van. Dat er iets vreselijks gebeurd is duidelijk. We rennen via de achteruitgang naar de poort van het huis. Daar zien we dat de eigenaar van het hotel bezig is de honden af te ranselen met een touw met knopen erin. Het gegil gaat door merg en been en we roepen dat hij ermee moet stoppen. Uiteindelijk stopt hij ermee en loopt het huis in. De honden staan trillend in de tuin. We lopen volledig ontdaan terug naar onze camper. Gelukkig hadden we al besloten die dag door te reizen, maar nu willen we zo snel mogelijk weg. Even later komt de Nederlandse eigenaresse aanlopen en begint zich te verontschuldigen. De honden hebben de kippen, die bestemd waren voor de kerst, doodgebeten. Dat was een paar dagen eerder ook al gebeurd met een aantal kippen in hun tuin en nu is de rest ook doodgebeten. Haar man was gefrustreerd, want de kippen waren een cadeau voor iemand en besloot de honden ervoor te straffen.
We weten dat dieren in Afrika anders behandeld worden en vaak als werktuig worden gezien, of enkel als voedsel, in plaats van als levende wezens met gevoel, maar om er zo met de neus bovenop te zitten…

We zijn opgelucht als we van het hotel wegrijden. We besluiten via het zuiden, vlak langs de grens met Ghana te rijden. Het is een prachtige offroadweg en het landschap van Burkina is prachtig. Wel wordt de weg steeds slechter en we vorderen langzaam. Uiteindelijk vinden we een mooie plek voor een bushcamp waar we de nacht doorbrengen.


Helaas geen goede nacht, want Anda loopt de hele nacht te spoken en heeft last van haar maag. Ze is duidelijk niet in orde en moet steeds overgeven. Gelukkig hebben we maagzuurremmers bij ons die ze mag hebben en dat helpt uiteindelijk. De volgende dag vervolgen we de piste, maar als we in Leo aankomen besluiten we de route te wijzigen en via asfalt de weg voort te zetten. We zijn te moe om verder piste te rijden. Dat betekent echter wel dat we via de hoofdstad Ouagadougou moeten want er is geen doorsteek mogelijk zonder weer een slechte piste te nemen. We proberen de grote (hoofd)steden het liefst zoveel mogelijk te vermijden tijdens onze reis. Grote steden trekken ons niet zo. Het is druk, chaotisch, stoffig en de mensen zijn vaak afstandelijker. Dan toch maar via Ouagadougou. Het wordt een lange dag…
Gelukkig is het asfalt redelijk goed, slechts af en toe doemt een pothole in de verte op. Wel wordt het steeds drukker op de weg met scooters, auto’s, vrachtauto’s en busjes volgeladen met dieren. In de namiddag naderen we de hoofdstad. Het rijden in de stad is niet moeilijk. Gewoon met de stroom mee. Er zijn meerdere rijbanen waartussen je kunt laveren. Het duurt een uur om de gigantische stad door te komen maar eindelijk zijn we erdoor. Net buiten de stad vinden we een slaapplek op een vervallen camping. Goed voor een nacht. We zijn doodmoe en kruipen vroeg ons nest in. Hopelijk slaapt Anda ook lekker door. Dat is helaas niet het geval en ze wil ’s nachts nog een keer naar buiten. Na nog een maagzuurremmer wordt ze rustig en valt ook in slaap.

De volgende ochtend besluiten we richting een stuwmeer in het zuid-oosten van Burkina te rijden waar een resort zou zijn. We zijn moe en zijn toe aan rust en willen de kerstdagen op een relaxte plek doorbrengen. Gelukkig is de route ernaar toe niet te lang en na een paar uur rijden komen we aan bij het resort. Het ziet er redelijk uit. Een soort Afrikaans centerparks, enigszins vervallen maar wel met zwembad. Het ligt aan een gigantisch stuwmeer waar we heerlijk kunnen wandelen met Anda. Het ziet er geweldig mooi uit en we zijn alle drie blij. We zijn de enige op het park dus Anda kan lekker rondbanjeren.

Kamperen mag niet dus we moeten een huisje huren, maar voor 5000 CFA per nacht (7,50 euro) is dat prima. Ook wel weer even fijn om even binnen stenen muren te leven. We hebben echter geen airco en tijdens de eerste nacht in het huisje verkassen we stiekem naar onze camper omdat het gewoon te benauwd is in het huisje. De stroom is uitgevallen, dus de enige ventilator in het huis houdt er ook mee op. Geen haan die ernaar kraait dat we de nachten in onze camper slapen dus hier blijven we een paar dagen om uit te rusten.
De manager van het park komt ons ook nog even bezoeken. Als hij hoort dat we aan het reizen zijn met de auto en waar we vandaan komen worden zijn ogen zo groot als schoteltjes en slaakt hij een kreet van verbazing ´Waaaaaaaaaaaaaaaaaa´! Nogmaals vraagt hij of we helemaal met de auto zijn gekomen. Lachend knikken we bevestigd. Hij roept nog en keer ´Waaaaaaaaaaaaaaaaaa´ en geeft ons breed lachend een high five. Hij is duidelijk onder de indruk.

Na een paar dagen gaan we weer op pad richting Togo. Er hangt een vreemde mist in de lucht, waar de zon achter verdwijnt. Koud is het echter niet. Het is voor het eerst dat we de ‘harmattan’ meemaken. Het is een droge en stoffige wind die ten zuiden van de Sahara waait, in de richting van de Golf van Guinee tussen november en maart. Als de wind over de woestijn gaat neemt hij kleine stofdeeltjes op en die hangen in de lucht. Deze stofwolk beperkt het zicht en zorgt er ook voor dat de zichtbaarheid van de zon verdwijnt voor meerdere dagen. Het lijkt op een flinke mist, maar dan zonder de vocht en de kou. In Niger wordt gezegd dat mensen en dieren meer en meer geïrriteerd raken als de wind al een tijdje waait, waardoor de harmattan een slechte reputatie heeft. Aan de andere kant brengt de wind koelte tegen de zware hitte, waardoor de harmattan ook wel de ‘de dokter’ wordt genoemd. De komende weken zal de harmattan ons vergezellen op onze reis…

2 gedachtes over “Kerst in Burkina Fasso

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s