Travail, travail, travail….

Uitgerust en afgestoft gaan we weer op weg, richting de grens van Senegal en Mali in Kenieba. Onderweg doen we de nodige boodschappen, zoals groente en fruit. Ook slagers hebben hun winkel langs de weg en we hebben nog vlees nodig voor Anda.


Aan het begin van de middag komen we aan bij de grensovergang. Het is er niet druk. We komen rustig aanrijden en iemand wenkt en wijst naar het eerste gebouwtje waar we blijkbaar heen moeten. Ivo parkeert de auto en ik stap uit met de papieren, inclusief het Carnet dat zo belangrijk is in Senegal. Ik wandel het gebouwtje binnen van de politie. In een grote, donkere, kale ruimte zit een politieagent aan een grote tafel te rommelen in allerlei papieren die er liggen. De televisie staat hard aan. Elke grensovergang is weer anders dus je weet nooit wat je kunt verwachten. Is het druk of niet? Zijn ze vriendelijk? Is het rommelig of georganiseerd? Nemen ze uitgebreid de tijd of doen ze gewoon snel wat ze moeten doen? Wat verwachten ze bij het eerste loket? De paspoorten of de autopapieren? Als ik naar binnen loop hoor ik achter mij gestommel. En een andere, grote, gespierde agent in blauwe legerbroek komt binnen met een groot automatisch geweer in zijn ene hand en een arrestant in handboeien in zijn andere hand. Wat een gezelligheid…deze variant had ik nog niet gehad. De arrestant moet geknield op de vloer plaatsnemen. Een andere jongen komt ook het kantoortje binnen. Waarschijnlijk hoort hij bij de jongen in de handboeien. Ondertussen wijst de agent aan het bureau mij een plek aan waar ik kan zitten. Tuurlijk, ik heb de tijd….

Gelukkig bergt de grote agent het wapen ondertussen zorgvuldig op in een grote koffer en blijft er niet mee rondzwaaien. Tegelijkertijd ondervragen ze de jongen met de handboeien, maar laten hem daarna verder met rust. De agent aan tafel richt zich eindelijk op onze paspoorten en papieren en begint met aftekenen en stempelen. In de tussentijd krijg ik een striptease in de schoot geworpen van de grote, gespierde agent. Hij kleed zich al babbelend met de andere agent, die druk met onze papieren bezig is uit, tot hij in zijn onderbroek staat. Vanuit mijn ooghoeken gluur ik zijn kant op… Mmmmm nijlpaarden spotten in de rivier is leuk, maar het spotten van een grote, gespierde neger in een klein blauw onderbroekje op slechts een paar meter afstand is ook erg leuk….Nou daar kan de politie in Nederland nog een voorbeeld aan nemen. Dat maakt het wachten een stuk aangenamer.
Als de agent aan het bureau klaar is met de formaliteiten krijg ik onze documenten terug en wandel ik met een grote glimlach naar buiten. Ik stap in de auto en we rijden naar het volgende loket enkele honderden meters verderop, waar het carnet kan worden afgestempeld. Daar aangekomen vraagt de douanier nogmaals om onze paspoorten en autopapieren voor ze met het carnet aan de slag gaat. Ik wil haar onze paspoorten aanreiken maar ontdek dat ik onze blauwe map met documenten niet bij me heb. Vast in de auto laten liggen. Ik sprint terug naar de auto en zoek naar de map maar zie hem niet. Slik…waar zijn onze paspoorten, gele boekjes en autopapieren?! Ik heb ze vast bij het eerste loket laten liggen. Het kleine blauwe onderbroekje was tenslotte een behoorlijke afleidingsmanoeuvre… Ik ren terug naar het eerste gebouwtje en stuif de ruimte binnen waar de eerste formaliteiten plaatsvonden. En ja hoor. Daar ligt de map, met eromheen een aantal nieuwsgierige agenten die zich natuurlijk afvroegen waar de map vandaan kwam. Ze hebben alle papieren eruit gehaald en uitgeplozen. Opgelucht geef ik aan dat de map van mij is. Ze stoppen de papieren netjes terug en geven me de map. Snel check ik of alles erin zit. Het is compleet. Ik bedank ze uitvoerig voor het beheer van de documenten en ren snel weer terug naar het andere loketje. Phoe…alles weer in orde. Het carnet wordt afgestempeld en vervolgens gaan we enkele honderden meters verderop naar het volgende loketje. Ik ben intussen kwijt of we nu nog in Senegal zijn of al in Mali.

Bij het 3e hokje is het druk. Een aantal militairen hangt rond bij een wit gebouwtje en een aantal zit ervoor en zijn bezig met eten en met het snijden van fruit. Er klinkt harde muziek uit een radio. Ik word opgehaald door een militair met een groot wapen om zijn nek. Ik mag mee het gebouwtje in. Binnen begint hij, als hij hoort dat we uit Nederland komen, een aantal Nederlandse voetballers op te noemen en kijkt me vervolgens trots aan. Ik knik waarderend, alhoewel ik de striptease show van zijn collega in het gebouwtje verderop leuker entertainment vond tijdens het wachten op de stempels. Als ik de benodigde papieren heb afgegeven zetten ze buiten een gammele stoel voor me neer waar ik mag wachten en genieten van de keiharde muziek, terwijl zij voor de 2e keer alle gegevens overschrijven in een groot boek.
Als ze klaar zijn wijzen ze naar een ander gebouwtje 10 meter verderop. Of ik daar ook nog even langs wil wandelen. Zucht, nog niet klaar? Ik pak alle papieren en loopt naar het gebouw. Net als ik naar binnen wil wandelen, komt een grote, dikke agent naar buiten. Hij vraag het paspoort en ik geef het hem. Op hetzelfde moment komt een ouwe knar van een gebouwtje eerder er ook bij staan. Hij heeft een zak pinda´s bij zich waar hij smakkend uit eet. De dikke agent bekijkt mijn paspoort nauwkeurig en begint waarderende geluiden te maken met zijn dikke lippen. Hij zegt wat tegen de pinda vretende ouwe knar, waarna ze mij keurend aankijken en beginnen te lachten. Een rij bruine tanden wordt zichtbaar bij de dikke agent. Blijkbaar val ik in de smaak, want ze bekijken me uitgebreid van top tot teen. Dan vraagt de dikke of ik getrouwd ben. Jawel! En ik wijs naar Ivo die een paar meter verderop zit te wachten in de auto en alles goed in de gaten houdt. En of ik kinderen heb? Nee, die niet. Echt waar, roept de dikke. Waarom niet?! Dat is onmogelijk! Hij besluit al snel dat het aan Ivo moet liggen. ‘Ik regel wel een goede Senegalese vrouw voor je man en dan kun jij met mij mee!’ Travailler!, Travailler! Roept hij uit. Je man moet wel travailler, travailler, travailler om kinderen te maken! Ik weet wel hoe ik moet werken, roept de dikke uit en lacht zijn bruine tanden nog eens bloot. De ouwe knar doet vrolijk met hem mee en propt nog een handvol pinda’s in zijn mond. Ik schud mijn hoofd en roep Non, non, non! Merci beaucoup. Je suis tres, tres, tres content avec mon mari!! Als ze eindelijk klaar zijn met de vleeskeuring geven ze, nog lachend om hun eigen grappen, eindelijk de paspoorten terug en zijn we de grens van Senegal over. Op naar Mali…

De grensovergang van Mali is een stuk relaxter. Geen wapens, enkel douaniers die rustig hun werk doen. Ook wijzen ze ons er vriendelijk op dat we een Laiser Passer voor de auto moeten kopen voor 5000 CFA (7,50 euro) omdat we die onderweg moeten kunnen laten zien. Het carnet is niet geldig in Mali. Dat doen we dan maar en onderweg wordt er inderdaad een paar keer om gevraagd. De grensovergang verloopt voorspoedig en na een klein uurtje rijden we Mali in. De weg ligt er prachtig bij en het landschap wordt bergachtiger en groener.

Het is laat in de middag en we gaan op zoek naar een eerste plek om wild te kamperen sinds we op reis zijn. In de regio waar we Mali binnen zijn gekomen is namelijk in de wijde omtrek geen enkele camping of hotel om te overnachten. Gelukkig zien we genoeg mogelijkheden langs de kant van de weg om de bosjes in te duiken en beschut te staan. Tegen de schemering vinden we een geschikte locatie waar we ons installeren voor de nacht.

 

klzonsondergang072104

Rond half 7 is het donker. Na het eten kruipen we ons nest in. Het is stil en aardedonker. Na een uur horen we ineens stemmen in de verte. We luisteren ingespannen of ze dichterbij komen, maar dat is gelukkig niet het geval. We doen alle lampjes in de camper uit zodat we echt niet meer zichtbaar zijn. Uiteindelijk vallen we in slaap. De volgende dag als we verder rijden zien we dat er 300 meter verderop een piepklein dorpje ligt naast de weg bestaande uit een aantal ronde hutjes. Daar kwamen de stemmen blijkbaar vandaan…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s