…Echt niets beters te doen…

In afwachting van het Nigeriaans visum zijn we een paar dagen te gast bij een Gambiaanse familie.

We bezoeken de ambassade op maandag en nemen Bakary mee, de halfbroer van Dam. Bakary is bezig met een IT opleiding maar daar even mee gestopt omdat hij geen werk heeft, als huisschilder, om zijn studie te betalen.

klbakery123920
Bakery

We komen aan bij de ambassade en Karin gaat naar binnen. Na een poosje komt ze naar buiten met de mededeling dat we een formulier moeten invullen. Helaas redden we dat niet voor 16u, dus morgen maar indienen.
We plakken er een strandbezoekje aan, leuk voor Anda en we doen een drankje met Bakery ergens op een terras. We kletsen over het leven in Gambia en Bakery blijkt een hele geschikte kerel. Een vroom moslim is hij en zaken zoals homoseksualiteit bestaan niet in Gambia. We laten het onderwerp rusten en beginnen over relaties. En dat gaat als Gambiaans moslim moeilijk. Bakary heeft niets te bieden, geen huis, geen werk, geen bezit, dus hoe moet hij in gods allah’s naam een relatie beginnen. Kun je geen vis verkopen, vragen we. Hij heeft geen geld voor een boot, de brandstof en andere benodigdheden én hij kan niet zwemmen. Dus nee.
De volgende dag gaat Bakary weer mee naar de ambassade. De documenten zijn gelukkig in orde en donderdag hebben we een interview met de ‘counseler ambassador’.

Daarna willen Karin en ik wat kopen voor de familie. We eten met ze mee, met z’n allen uit één pan, sommige met lepel en anderen met de hand. Het gerecht is rijst met wat kruiden en wat sap van vlees van de vorige keer, toen er een keer vlees was. We willen vis voor ze kopen en rijden met Bakary naar Tanji, de vissersplek.

Een fixer vangt ons op en ik voel de bui al hangen. Ach vooruit een paar Dalasi kan ie krijgen voor de mooie rondleiding die hij geeft. Uiteraard kopen we vis bij een kraampje wat hij aanwijst. We onderhandelen wat maar krijgen er weinig vanaf, ach het zal wel. Uiteindelijk 2 kilo vis voor 500 Dalasi (E8,-) is een goede prijs voor ons Europeanen. De tour gaat nog even door terwijl de vis wordt schoongemaakt. Als we de vis gaan ophalen gaat Bakary even bidden en knijpt er tussenuit. De vis wordt in een meegebrachte plastic tas gestopt en we willen gaan. Dat gaat niet want we moeten 150 Dalasi extra betalen, voor het schoonmaken. In de tussentijd worden we lastig gevallen door een man die ze niet op een rijtje heeft. Karin is bang en ik richt me even tot de man. De 5 viswijven beginnen ook te schreeuwen dat ze hun geld willen. De fixer die de rondleiding gaf, hoort bij de viswijven in het team. 7 lui staan in een mum van tijd te schreeuwen naar ons. We schreeuwen terug dat ze direct hadden moeten aangeven dat we moesten betalen voor het schoonmaken. Het voelt allemaal niet heel comfortabel. Bovendien zijn we de enige blanken op de hele vismarkt dus hulp uit andere hoek hoeven we ook niet direct te verwachten. Ik pak de vis, loop weg naar de auto met Karin en de fixer. De viswijven en de dorpsgek blijven gelukkig achter en het lijkt afgelopen. Totdat de fixer me dolfijnentanden wil verkopen. Ik kijk ‘m aan met grote ogen en besluit ‘m wat geld te geven en we rijden weg. We zijn ontsnapt.

De familie is heel blij met de vis en tijdens het avondeten vertellen we wat we meegemaakt hebben. De familie lacht erom en zegt dat elke dienst geld kost, dus ook het schoonmaken van de vis. Oeps! Gelukkig hebben we voor de vis een goede prijs betaalt dus dat maakt het een beetje goed.

 

Woensdag doen we wat dingen rond de bus, maar in de namiddag gaan we naar het strand, ‘wie gaat er mee’? Bakary voelt zich waarschijnlijk te veel en drukt z’n snor. Dam is doortastender (hij is immers fixer) en het lijkt er op dat hij Bakary opdraagt om mee te gaan. Z’n vader gaat ook mee.
Ik vraag aan Bakary of hij geen andere plannen heeft om hem een escape te geven om niet mee te hoeven. Nee, die heeft ie niet. En op de vraag wat hij normaal zou doen is het antwoord dat ie een beetje thuis zit te niksen. Hij heeft werkelijk echt niks beters te doen. Een scheut medelijden schiet door me heen. Zo’n aardig jong, 27 jaar, in de kracht van z’n leven en dan zit ie thuis. Niks te doen. Deze jongen heeft echt niks beters te doen…

 

3 gedachtes over “…Echt niets beters te doen…

  1. Wat anders dan hoe wij hier leven. …. dus eigenlijk weinig toekomst perspectief. Triest zeg
    Contrast is groot dan.

    Ik ben al weer nieuwsgierig naar jullie volgende verslag! 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s