Spoedcursus omgaan met autoriteit

Om naar de grensovergang van Gambia te bereiken moeten we eerst richting Dakar. Het is druk op de weg vanwege feestdagen. Toch kunnen we redelijk doorrijden. Tot we bij een roadblock aankomen, in de buurt van een politiebureau. Politie. We worden langs de kant van de weg gedirigeerd en moeten onze papieren laten zien. Ivo laat een kopie van zijn rijbewijs zien maar dat valt niet in goede aarde. De agent begint te foeteren waarom we een kopie geven en hij geeft op autoritaire toon aan dat hij het echte rijbewijs en de verzekeringspapieren wil zien. Slik. Hier gaan we niet wegkomen met een glimlach. Zodra we de papieren geven wandelt hij van de bus weg. Met de papieren. We zijn even perplex. Dit gaat niet de goede kant op. Ik besluit uit te stappen en te gaan praten. Wederom op autoritaire toon geeft hij aan dat we in overtreding zijn en dat hij de papieren in beslag neemt. We kunnen we maandag ophalen op het politiebureau. Er is geen land mee te bezeilen. Ik doe nog wat pogingen het gesprek aan te gaan en hij loopt weer weg met de papieren. Het huilen staat me nader dan het lachen. Wat een lul! Ik loop naar Ivo en we overleggen wat we gaan doen. We moeten uiteraard onze papieren terug hebben. En we hebben geen zin om op het politiebureau te bivakkeren het hele weekend.
Ik sta buiten de bus te twijfelen wat we moeten doen als de politieagent op me af komt lopen. Hij wuift naar me dat ik achter de bus moet komen staan, uit het zicht van zijn collega’s en dan fluistert hij me opeens toe dat hij 10.000 CFA (15 euro) wil hebben voor de papieren. Het is voor het eerst dat ik zo overduidelijk met corruptie te maken heb en het is raar om mee te maken dat een politieagent een bedrag in je oor fluistert, in ruil voor je autopapieren. Het is duidelijk dat de politie na Marokko en Mauritanië je beste vriend niet meer is. Omdat we allebei nog in shock zijn van het gebeuren besluiten we te betalen om ervan af te zijn. Het was een wijze les en de volgende keer pakken we het anders aan. Dan hebben we wel het hele weekend de tijd om op het politiebureau te kamperen. Kan ook leuk zijn. Eens zien hoe lang het dan duurt voor we onze papieren terug krijgen.
We rijden verder met een rotgevoel en het duurt even voordat we de bittere smaak die het voorval heeft achter gelaten kwijt zijn. Gelukkig komen we de rest van de route geen brulapen meer tegen en komen we op tijd aan bij Chez Tiery’s, een mooie plek vlakbij de Gambiaanse grens waar we kunnen overnachten. De sfeer in het leuke dorpje maakt het voorval eerder op de dag met de corrupte agent weer helemaal goed en de volgende dag vertrekken we met frisse moed richting de Gambiaanse grens.

De grens is dichterbij dan we denken. Net als we denken dat we op een markt aan zijn gekomen en besluiten een tros bananen te kopen, horen we geschreeuw achter ons. Stop, stop, politiestop. Oh nee, niet weer. We rijden langzaam terug en zien dan dat we de grens al weer gepasseerd zijn. Het leek verdorie gewoon een markt met kraampjes en een wirwar van mensen en dieren. Hoezo grensovergang?!

We rijden terug en parkeren de bus. Ik raap de papieren bij elkaar om de rij van verschillende loketjes te doorlopen. Eerst uitschrijven uit Senegal. De douanier die het carnet moet afstempelen snapt er niets van. De grote baas die het wel snapt is nog niet gearriveerd. Uiteindelijk geeft hij het op, stapt het kantoortje uit en wandelt naar het kantoortje aan de overkant. Ik loop er snel achteraan en zie gelukkig de grote baas, nog in zijn trainingspak, aankomen. Ondertussen hoor ik een hoop geschreeuw op de achtergrond. Ivo vermaakt zich overduidelijk met de fixers op de parkeerplaats. Van de ene fixer moet hij links parkeren en van de andere rechts. Ivo is het snel zat en besluit helemaal niets meer te doen. Dat valt natuurlijk helemaal niet in goede aarde en het clubje fixers dat het op Ivo heeft voorzien gaat klagen bij de grote baas die net is aangekomen. Hij is niet blij. Boos kijkt hij naar mij als we in het kantoortje zijn aangekomen. Of dat mijn man is. Euhhh ja….Nou hij moet eens leren luisteren, en dat kan niet zo, en als de mensen zeggen dat hij daar moet staan moet hij ernaar luisteren, want anders krijgt hij het gezeur op zijn dak en daar is hij overduidelijk HELEMAAL niet blij mee. Begrepen!!!!! De grote baas tikt driftig naar zijn voorhoofd en zegt dat mijn man koekkoek is, terwijl hij me doordringend aankijkt. Ik knik heftig ja en ben het volledig met hem eens. Ik begrijp het volkomen. Jaja, het is mijn man en ik ben ermee getrouwd en hij is inderdaad tres, tres stupide! Ik geef de grote baas volkomen gelijk en denk ondertussen aan de stempels die nog door hem in het carnet gezet moeten worden. Dit begint goed. Ik bied namens Ivo mijn verontschuldigingen aan en geef aan dat ik een hartig woordje met mijn ontspoorde man zal spreken als ik hier klaar ben. Dat stemt de grote baas gelukkig tevreden en knorrig stempelt hij de papieren af. Als onze paspoorten ook zijn gestempeld gaan we op weg naar de Gambiaanse grens. Daar wordt slechts 2x om geld gevraagd. Dat valt mee. We bakkeleien een halfuur over een bonnetje dat we dan willen hebben maar dat ze uiteraard niet willen geven. We houden vol en willen eerst een bonnetje. Uiteindelijk geven ze het op en lopen we zonder betalen met alle stempels en handtekeningen weer naar buiten. Dat ging soepel.
We zijn in Gambia. Nu op naar de ferry. Dat schijnt ook een ware beproeving voor je geduld te zijn qua wachttijden, omdat niet altijd alle boten operationeel zijn. We zullen zien. We hebben ons bed bij ons dus maken ons weinig zorgen.

(Ivo schrijft verder)

We zijn in Gambia aangekomen en we zijn benieuwd, na de ervaringen met de douaniers, hoe het zal verlopen met de road-blocks. Nou, daar komen we snel achter. Ze zijn vriendelijk en dringen niet echt aan op geld. Karin’s truc op de vraag of we wat hebben voor hun werkt ook hier, de stralende lach nemen ze aan, enigszins verwonderd.
In de rij voor de ferry hebben een betrouwbare fixer via !overland app gevonden, hij helpt ons snel aan een kaartje voor de ferry en we spreken hem later nog eens in de uren dat we moeten wachten op de ferry. Hij regelt een sim kaartje voor de telefoon en we nemen zijn aanbod aan dat we op de compound van zijn familie kunnen slapen.

Wachtend op de ferry trekken twee blanke mensen met een hond aardig wat bekijks, van kinderen, husselers, maar ook de drugs-enforcement. Twee potige knapen identificeren zich met een vaag papiertje waarop staat dat ze voor de lokale DEA werken. Ze willen de bus doorzoeken. Ik heb enorme twijfels bij de knapen, maar meer missers op één dag met een autoriteit wil ik K’tje niet aandoen ( ik heb de driftige douanebaas in trainingspak nog in m’n achterhoofd). Goed, ik stap maar uit dan en open op verzoek de achterklep. Op de vraag of ik drugs bij me heb zeg ik nee, dat heb ik niet. De volgende vraag is of ik medicijnen bij me heb. Ahhh, het kwartje valt, de knapen willen Europese medicijnen. Ik vertel dat we alleen paracetamol en malariamedicijnen bij ons hebben. Ze zijn erg ‘eager’ om dat te zien. Maarja, dan moet ik wel de grote medicijnkast opendoen en daar hebben we geen zin in. Ik vind ergens nog een stripje ibuprofen en geef ze dat. Verontwaardigd zeggen ze dat dat geen paracetamol is. De verklaring dat dat voor ons het zelfde is slikken ze. En de malariamedicijnen dan? We laten ze de Deet zien, ze twijfelen. Om de sfeer goed te houden bied ik ze een snoepje aan.  Twee paar grote verbaasde ogen kijken me aan, ze nemen de snoep aan en ze gaan.

De volgende keer dat een autoriteit de bus wil doorzoeken doen dat op het terrein van die instantie, spreken we af. We willen graag meewerken, maar dan wel zo en niet langs de weg of in de rij waar jan en alleman voorbijlopen.

We gaan de ferry op en nemen Dam (de fixer) mee. Ik wil nog langs een electric repair shop om de zaklamp en de omvormer te laten maken, de shop zit er niet meer en we stappen weer in. Ik doe m’n gordel om en begin met rijden. Dam ziet een road-block en doet te laat zijn gordel om. We worden aangehouden. Een agent vraagt om mijn rijbewijs en de verzekeringspapieren. En hij neemt ze meteen in en verwijst me naar het politiebureau zo’n 25 meter terug. Dit hebben we eerder meegemaakt en we laten ons nu niet meer zo snel gek maken. Dam zegt dat ik rustig moet blijven en dat ze geld willen, hij gaat het regelen en loopt het politieschuurtje in (meer is het eigenlijk niet) met de agent. Na een kwartier wordt ik erbij geroepen. De agent beweert dat we allebei geen gordel droegen en dat zijn collega zijn getuige is. Ik schrik even, want ik weet 100% zeker dat ik hem wel om had maar Dam was nog bezig met de gordel. Ik twijfel even om er tegen in te gaan. Ik weet van mezelf dat dit een natuurlijke reflex is van mij, maar in Afrika krijg ik een spoedcursus ‘omgaan met autoriteiten’. Ik laat het. Ik krijg een preek over het nut van de gordel en knik serieus mee. Vervolgens krijg ik een papiertje uitgereikt waarop staat dat ik me morgen om 10.00u moet melden bij de rechtbank en dat ik mag gaan.

Ai. Rechtbank, dat is niet goed. Ook hier ga ik niet tegen in, dat helpt hier niet, juist niet. Maar ik mag gaan, echter zonder rijbewijs. Dat geeft een uitweg! Ik zeg dat ik niet mag rijden zonder rijbewijs omdat ik dan niet verzekerd ben. De agent pareert met dat ik nu in Gambia ben en dat dat niet opgaat. Ik ga er overheen met het argument dat ik Nederlander ben, een Nederlandse auto rijdt en in Nederland verzekert ben. En dat ik bij een ongeluk waarbij ik geen rijbewijs heb, niet wordt uitbetaald door de verzekering. De agent gebruikt de tactiek van de kapotte grammofoonplaat en herhaalt nog een keer met wat minder staalhard gezicht dat we nu in Gambia zijn. Ok, zeg ik, betaalt Gambia dan als ik een ongeluk krijg? En ik geef aan dat ik de wet niet ga overtreden en best wel hier op het terrein kan slapen. Op dat moment komt er een opperbaas binnen lopen en begint te commanderen. Ik heb geen idee wat er gebeurt maar binnen een mum van tijd heb ik mijn rijbewijs en mogen we gaan. Geen rechtszaak, geen boete, alleen maar tijd heeft het gekost. En dat hebben we gelukkig. Weer een wijze les en een spoedcursus onderhandelen. Toch leuk dat reizen…

klzwemmer143956

Een gedachte over “Spoedcursus omgaan met autoriteit

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s