Long way down to Senegal

We gaan samen met Lois en Tim op tijd op pad richting de grens van Senegal bij St. Louis. Het is een afstand van ongeveer 260 km en als we de grens over zijn nog ongeveer 50 km naar camping Zebrabar. Dat moet goed te doen zijn qua afstand en ook het uitschrijven uit Mauritanië en inschrijven in Senegal. De eerste 5 kilometer gaan voorspoedig. Dan belanden we in de drukte van Nouakchott. De stad is veel groter dan we hadden gedacht. Erg uitgestrekt, veel en druk verkeer van mens, dier en voertuig en veel gammele hutjes langs de weg. We laveren rustig door het verkeer heen met de stroom mee.

Eindelijk zijn we door de stad heen en wordt het wat rustiger. We rijden verder de stad uit. Lois en Tim rijden voor ons. Dan begint het feest. De weg wordt steeds slechter. Eerst steeds smaller, waarbij de randen van het asfalt verder afbrokkelen. Ook het aantal diepe, gevaarlijke kuilen in de weg neemt toe. Soms slingeren we kriskras over het asfalt om de beste route te vinden. Net als onze tegenliggers, die je ook moet zien te ontwijken.

kldromedaris121656

We komen langzaam vooruit. Dan verdwijnt het asfalt helemaal omdat ze met de weg bezig zijn over een stuk van minstens 50 km. De wegwerkers zijn in geen velden of wegen te bekennen. Het asfalt is van de weg afgeschraapt en de vele kuilen worden afgewisseld met wasbordribbels. Zo trillen we kilometer voor kilometer verder. Ook de temperatuur neemt toe. Dichter naar de grens toe neemt ook het aantal controleposten toe, maar de Mauritaanse politie is, zoals we overal in het land hebben ervaren, super vriendelijk en altijd in voor een praatje over voetbal.

De kilometers stoffige wegwerkzaamheden worden afgewisseld met stukken asfalt met oneindig veel diepe verraderlijke kuilen. De weg naast de weg is vaak beter en wordt veelvuldig gebruikt door het verkeer. We doen uren over 100 km en we moeten door rijden want de grens van Senegal bij Diarma gaat om 18.00 uur dicht. En we weten niet hoe vlot het gaat bij de grens van Mauritanië zelf. Uiteindelijk komen we aan bij de afslag naar de grens van Mauritanië. Een prachtig stuk asfalt ligt voor ons te blinken en we dromen al over ijskoude biertjes bij Zebrabar. Het is nog zo´n 80 km dus dat gaan we wel halen verwachten we. We pauzeren kort in de brandende hitte en rijden dan het laatste stuk richting de grens. Het prachtige asfalt stopt na zo´n 10 km abrupt en gaat over in een offroad weg dwars door een natuurpark.

klweginnatuurpark140733

De weg is bezaaid met kuilen, geulen, wasbordribbels, stof, hobbels en bobbels. We zien het koude biertje van de Zebrabar heel langzaam in de verte vervagen…. De laatste loodjes van Mauritanië. Met een gemiddelde van zo´n 30 km per uur ploeteren we voort. Karma schud alle kanten op en kraakt in z´n voegen maar pruttelt gestaag verder. Een schrale troost is, dat het natuurpark prachtig is. We zien wilde zwijnen, een zeearend die op een afstand van 2 meter over ons heen vliegt en andere prachtige watervogels. Ook zijn er krokodillen.

Het is het enige waterrijke gebied van Mauritanië dat we gezien hebben. Halverwege het park leven mensen van de visvangst. Ze vangen de vis met netten die in het water uitgespannen zijn. Al wadend langs de netten plukken ze de vissen er met de hand uit, maken ze schoon en hangen ze te drogen. De stank is overweldigend.

klvisdrogen150643

Op een t-splitsing worden we aangehouden door 2 politiemannen. We moeten betalen omdat we door een natuurpark rijden. Het is een behoorlijk bedrag en natuurlijk gaan we erover bakkeleien. Maar ja, veel tijd om te onderhandelen is er niet en de 2 politiemannen zijn onvermurwbaar, dus het zet niet veel zoden aan de dijk dit keer. Met tegenzin betalen we de toegang en we hobbelen snel verder.

Na uren rijden komen we eindelijk om 16.45 uur aan bij de grenspost van Mauritanië. Eerst maar uitschrijven. Het is gelukkig rustig bij de grens. Dat is het grote voordeel van een late grensovergang. Geen andere reizigers voor ons.
Samen met Lois stap ik loketje nummer 1 binnen. We moeten betalen om door de eerste slagboom te mogen rijden. De man houdt nog een tijdje vol totdat we vragen om een betalingsbewijs. Dan is het snel gedaan en mogen we doorrijden als we een cadeau voor hem hebben, omdat hij in ruil daarvoor dit keer voor ons de toegang door de slagboom betaald. Wat genereus van hem! We bedanken hem uitvoerig en we geven hem onze allermooiste glimlach. Dat wordt goedgekeurd als cadeau. We lopen snel door naar loketje nummer 2. Daar moet de auto uitgeschreven worden in ruil voor een stempel in het paspoort. Ook hiervoor moeten we betalen. We beginnen te bakkeleien en de man raakt steeds geïrriteerder. De ellende met corruptie bij grensovergangen is dat je nooit weet of de betaling rechtmatig is of niet. Na 10 minuten bakkeleien en vragen waarom we moeten betalen foetert hij tegen ons dat het hem niet kan schelen of we de koning of de president erbij halen, we moeten betalen anders krijgen we geen stempel in ons paspoort. Slik. Dat klinkt serieus. Lois en ik lopen naar buiten om te overleggen met Ivo en Tim. Uiteindelijk besluiten we te betalen. Het lijkt een rechtmatige betaling en bovendien willen we door want de tijd dringt en om 19.00 uur is het donker. En we moeten ook nog de grensovergang van Senegal slechten, welke niet bekend staat als heel erg soepel.
We lopen terug naar de chagrijnige beambte die nu helemaal niets meer voor ons wil doen. Nadat we hebben aangegeven dat we echt heel, heeeeeel graag willen betalen sloft hij terug naar zijn bureau en stempelt met een nors gezicht de documenten.
En door naar hindernis nummer 3, oftewel slagboom nummer 2. We moeten betalen voor de community. Tim probeert nog even eigenhandig de slagboom open te gooien maar dat wordt niet gewaardeerd. Na wat gepruttel van onze kant besluiten we te betalen. Het is een bedrag van niets en het is niet te achterhalen of het gebruikelijk is of niet.
Als we de poort door zijn komen we bij het laatste loketje van Mauritanië, waar onze paspoorten worden gestempeld door de politie. We moeten een paar minuten wachten want de mannen zijn aan het bidden. Geen probleem. We hebben de tijd… Na 10 minuten komt een mannetje aan lopen en mogen we mee naar binnen. Hij is erg aardig en we babbelen wat over het land, de mensen en de taal. Als hij bijna klaar is met het opschrijven van al onze gegevens, nodigt hij ons uit om op de grensovergang te blijven slapen en bij hem thuis te komen eten. Erg aardig maar we slaan toch maar af. De koude biertjes bij de Zebrabar lonken heel in de verte en die hebben ze in Mauritanië zeker niet bij het eten.

Als alles in orde is om Mauritanië te verlaten rijden we snel door richting de slagboom voor de grensovergang van Senegal. Het is inmiddels kwart voor zes. We hebben nog 15 minuten. Eerst maar weer betalen. We hebben geen CFA´s dus we schakelen over naar euro´s tegen een ongunstige koers. Na de betaling gaat de slagboom open, krijgen we zelfs een bonnetje en rijden we door en stappen we op het eerste loketje af. De paspoorten worden gestempeld, vingerafdrukken genomen en een foto. Als hij begint over een betaling geven we aan dat we een carnet hebben en mogen we door naar het volgende loketje. Twee mannen gaan aan de slag met het carnet, de autopapieren en het paspoort. Ondertussen wandelt er ook nog een geldwisselaar op het toneel rond die CFA´s in de aanbieding heeft. We slaan het af en willen liever in St. Louis geld regelen. De wisselaar druipt af. Alles wordt ingevuld en jawel, je verwacht het niet maar we moeten betalen. Als we tegen beginnen te sputteren gooien de twee mannen het loket dicht, doen de deur van het kantoortje op slot en gaan een stukje verderop in de zon zitten. Fijn! Al onze papieren liggen binnen en over een uur is het donker. Ze willen per auto 5000 CFA hebben, wat ook op het betreffende stempel in het paspoort staat aangegeven, dus het zou zomaar een legale betaling kunnen zijn. We gaan op zoek naar de geldwisselaar die we eerder hadden weggebonjourd en hij komt blij aanwandelen en we wisselen euro´s in CFA´s.

Als we aangeven dat we de betaling in orde kunnen maken staan de 2 douanebeambten op, lopen naar het kantoortje en geven alle papieren vriendelijk glimlachend terug. Welkom in Senegal. Het is geregeld. Het is kwart over 6. De grensovergang naar Senegal kostte slechts 30 minuten wat betekent dat het de snelste grensovergang van ons reis tot nu toe was. Als we dat van tevoren hadden geweten… We kunnen eindelijk verder en springen snel in de auto. Op naar de zebrabar… en de ijskoude biertjes.

De weg van de grensovergang in Diarma naar St.Louis staat in schril contrast met de slechte weg naar de grensovergang toe. Heerlijk zijdezacht, glad asfvalt en we kunnen gelukkig lekker doorrijden. We zijn moe, stoffig en plakkerig van de hitte. Grensovergangen zijn behoorlijk vermoeiend en een als deze, waarbij je op hete kolen zit en eraan voorafgaand een lange moeizame rit hebt gehad, is dubbel vermoeiend. Het is nog 50 km naar Zebrabar. Langzaamaan wordt het donker en om 7 uur is het daadwerkelijk donker. Daar gaat onze afspraak niet in het donker te rijden. Het asfalt is gelukkig prima, maar er is druk verkeer en aan de rand van de weg wandelen mensen en rijden fietsers zonder licht. Regelmatig doemen er flinke verkeersdrempels op die slecht zijn aangegeven en in het donker nauwelijks zichtbaar zijn. Ook rijden auto´s vaak met groot licht waardoor je even helemaal niets ziet als ze passeren. Eindelijk komen we op ons tandvlees aan bij afslag Zebrabar. Een stoffige gravelweg vol met kuilen. De uitsmijter van de dag. We zien niets van de omgeving want het is aardedonker en aan straatverlichting doet Afrika niet. We hobbelen verder en rijden over een smalle dijk. De weg wordt steeds smaller en we zien werkelijk niets, behalve de weg in het licht van de koplampen. En eindelijk…EINDELIJK… rijden we de poort van Zebrabar binnen. We made it! We stappen opgelucht de auto uit en worden verwelkomt door een medewerker van de camping. Bonsoir! Ca va? Pfffff…jaaaaa nu wel. We zetten de auto’s op een plek die ons ok lijkt, we zien namelijk nog steeds niets van de omgeving, installeren alles zo snel mogelijk voor de nacht en strompelen dan snel naar de bar. Quatre bier sil vous plait…pfffff wat een rit. En wat smaakt een koud biertje dan lekker.

2 gedachtes over “Long way down to Senegal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s