Nouakchott

We blijven een nacht op de camping in Nouadhibou. ‘S Ochtends maken we eerst een wandeling op het strand waar Anda even lekker kan rennen. We lopen richting de zee en plotseling staat er een mooi wit zwerfhondje bij ons. We schrikken even omdat Anda niet alle honden even leuk vindt en nogal kieskeurig is, maar voor we kunnen reageren rennen ze samen over het strand. De witte reu vindt Anda erg leuk en daagt haar uit te spelen. Anda vindt hem blijkbaar ook erg knap en gaat op de uitnodiging in. Ravottend, rennend en spelend cirkelen ze om elkaar heen. Het lijkt alsof ze elkaars taal beter begrijpen dan als Anda contact heeft met honden die in Nederland zijn opgegroeid. Anda heeft de eerste 6 maanden van haar leven ook op straat moeten overleven in Spanje en dat heeft haar gevormd. De honden hier hebben dezelfde achtergrond. Ze spreken elkaars taal en begrijpen elkaar misschien wel beter. We laten de honden lekker uitrazen en gaan dan terug naar de camper om op te breken en op pad te gaan. Op naar de hoofdstad, Nouakchott.

De weg is lang en eentonig. Voor het eerst is de weg slecht. Veel verraderlijke kuilen en op veel stukken is het asfalt van de hitte opgekruld. Er liggen veel kapotte autobanden en leeggehaalde autowrakken langs de weg. Verspreid in het landschap staan gammele houten hutjes en ook hier ligt veel zwerfafval. Het is ook een stuk warmer dan in het zuiden van Marokko. Aan het eind van een lange, vermoeiende reisdag komen we aan bij camping Auberge Terjit aan de kust van Nouakchott. De camping heeft verschillende hutjes en een restaurant. We zien een mooie plek en rijden de camper erheen. Voor we het door hebben zakken de voorwielen weg in een berg duinzand. Ivo probeert achteruit te rijden maar het enige effect is dat de bus zich verder ingraaft. Ok, we zitten vast.

Gelukkig waren we toch van plan in ieder geval een nacht te blijven dus we hebben de tijd om de bus weer uit te graven. Alleen zit je na een lange reisdag niet echt op zo´n uitsmijter van de dag te wachten. Gelukkig komen er een paar mannen van de camping aangelopen om te helpen. Ach, kunnen we onze scheppen en rijplaten ook een keer gebruiken en slepen we deze spullen niet voor niets mee. Na een uurtje graven zijn we bevrijd en wijzen ze een plek aan waar we kunnen staan zonder tot aan de as weg te zakken in het zand. Dat doen we dan maar braaf. Daar installeren we ons voor de nacht. Voor we gaan slapen eten we in het restaurant en dan zoeken we ons nest op en zijn binnen een half uur vertrokken naar dromenland.

Het is geen goedkope camping en we betalen 12 euro per nacht, maar we staan veilig, hebben water om de watertank mee te vullen en zelfs een kraakheldere privé toilet en douche (met föhn om de handen na het wassen te drogen) en het strand wordt elke dag schoongemaakt. De mensen die de camping runnen zijn erg aardig en het is fijn even bij te komen en de batterij weer op te laden. Het reizen is geweldig maar intensief. We besluiten in ieder geval 2 nachten te blijven zodat we lekker kunnen uitrusten. Elke ochtend vroeg horen we de motortjes van de vissersboortjes de zee op gaan. Verderop op het strand zit de visafslag en is het een drukte van jewelste en liggen honderden smalle, kleurige, houten bootjes die de zee opgaan.

kleinvissrers061801

Ook wordt het strand ’s Ochtends veel gebruikt door mensen die hardlopen, vechtsport beoefenen en oefeningen doen. Verrassend dat mensen in Mauretanie zoveel sporten. Aan het eind van de middag komen groepjes mensen het strand op om te genieten van de zee en samen te eten en te relaxen. ’S Avonds rond 17.00 uur komen de voetbalteams om wedstrijdjes te spelen, onder begeleiding van een dj die zijn draaitafel en boxen heeft uitgestald op het strand. En dat in zo’n steng islamitisch land….je verwacht het niet. Mijn vooroordelen worden niet bevestigd, gelukkig…

Omdat we wat meer tijd willen hebben om in Senegal rond te reizen besluiten we ons visum voor Mali te verlengen. We hebben een visum voor een maand, maar dan moeten we snel Senegal door om in Mali niet uit het visum te lopen. In Nouakchott zit de ambassade van Mali dus dat komt goed uit. We rijden de stad in en dienen een nieuwe visumaanvraag in. Het visum is veel goedkoper dan het visum dat we in Rabat hebben gekocht. We doen boodschappen en zoeken een terrasje op waar we blijven tot we het visum kunnen ophalen. Als alles geregeld is, is het 15.00 uur. Even overwegen we om op pad te gaan naar de grens van Senegal maar we besluiten toch nog maar een nachtje op camping Auberge Terjit door te brengen voor we op pad gaan. Dat blijkt later een hele goede beslissing. Op de camping aangekomen is de stroom uitgevallen en de waterpomp defect. We kunnen helaas geen water meer tappen of douchen. De campingeigenaar zegt dat we de nacht gratis mogen blijven. Super aardig! En tot onze grote verrassing treffen we even later Lois en Timothy op de camping. De andere Nederlandse overlanders met wie we in Marokko een aantal dagen samen hebben gereisd tot aan Dakhla. Daar zijn we apart verder gegaan om hun visum voor Mauritanië een paar dagen later pas inging en die van ons al ingegaan was. We besluiten de volgende dag weer gezamenlijk op te trekken en koers te zetten naar de grens van Senegal. De grensovergang van Senegal is berucht, als we de verhalen op internet mogen geloven dus dan is het fijn met z’n vieren te zijn.

 

kleinzonsondergang184544

Een gedachte over “Nouakchott

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s