Au revoir Maroc

Voor je de grens naar Mauritanië over kan gaan moet je je eerst uitschrijven uit Marokko. We komen aanrijden en zien een lange rij vrachtwagens staan. Dat kon wel eens lang gaan duren…maar een mannetje wuift dat we er langs kunnen rijden dus dat doen we dan maar. We weten ongeveer wat we moeten doen, maar welk loket we moeten hebben, welke stempel we waar moeten halen en in welke volgorde is compleet onduidelijk. Gelukkig is het niet heel druk. We rijden door de poort naar binnen en rijden een stukje verder langs verschillende hokjes waar douane beambten in zitten. We worden niet aangehouden dus rijden langzaam verder. Dan besluit ik maar uit te stappen want als we zo doorgaan rijden we Mauritanië in voordat we zijn uitgestempeld. Dat kan niet bedoeling zijn. Gewapend met onze map met papieren loop ik naar een douanebeambte toe met de vraag waar ik moet zijn. Hij wijst 100 meter terug in de richting van waar we zijn binnen gekomen. Terug naar het eerste loketje. Ivo blijft met de bus staan en ik loop terug om de paspoorten te laten stempelen. Bij het loketje aangekomen stempelt de douanier mijn paspoort, maar voor hij Ivo’s paspoort stempelt wil hij ook Ivo’s gezicht bij het paspoort zien. Logisch. Ik loop weer terug naar de bus om Ivo te halen. Uiteraard laten we Karma niet onbeheerd achter dus we rijden het stuk terug, weer langs de verschillende hokjes met douanebeambten. Dit keer worden we wel aangehouden. Of we de papieren kunnen laten zien. Euh nee, want we zijn net aan het circus begonnen dus die hebben we nog niet. Maar we komen toch uit Mauritanië? Eueueueh nee… Oepsss, we zijn te ver doorgereden zonder stempels en moeten nu terug naar start (zonder te betalen). Blijkbaar zijn we aan de verkeerde kant van de loketjes, zonder de juiste papieren Marokko uitgereden. De douanier denkt nu dat we uit Mauritanië komen en Marokko in willen. Gelukkig kan de douanier er wel om lachen en we mogen doorrijden naar het eerste loketje waar onze paspoorten kunnen worden afgestempeld. Als we loketje nummer 1 hebben afgehandeld, wijst een aardige douanier dat we rechts van de hokje (in plaats van links)  door moeten rijden naar het punt waar we net stonden. Ik bedank hem uitvoerig voor zijn aanwijzing en glimlach mijn mooiste glimlach naar hem. Hoe meer vrienden bij de douane hoe beter… Hij glimlacht zijn verleidelijkste glimlach terug en ik zie een prachtige plaatjesbeugel met elastiekjes verschijnen. Aaah schattig.
We moeten de bus uit laten schijven, met een stempel, een krabbel en een handtekening. Bij welk hokje en in welke volgorde is vooralsnog onduidelijk maar daar komen we wel achter. Maar eerst rijden we een grote loods in. Mmmmm bijzonder. Wat is hier de bedoeling van?
We worden gesommeerd de bus te verlaten en buiten de loods te wachten. Wat raar! Dan begint een groot apparaat in de loods te piepen en met rood licht te knipperen. It is dangerous, zegt een vrachtwagenchauffeur die naast me staat en ook staat te wachten tot hij er door mag. It’s a scan… A SCAN!!! Ooooh maar dat betekent bestraling!!!! Maar ons hondekind zit nog in de bus en die zit er niet op te wachten ongevraagd bestraald te worden. Ivo en ik beginnen te schreeuwen en rennen richting de loods. Stop, stop! Le chien, le chien! Gelukkig wordt het gevaarte gestopt en terwijl de sirene van het apparaat luid loeit, kunnen we Anda nog snel uit de auto halen. Meer vrachtwagenchauffeurs zijn op ons geschreeuw en het lawaai van de sirene afgekomen en staan om ons heen. Le chien?! roept de douanier lachend. Mais non!

Als we alle drie veilig zijn schuift het grote gevaarte langzaam over de bus heen om de scan te maken. Als het klaar is krijgen we de opdracht de bus eruit te rijden en te wachten op de parkeerplaats achter de loods. Daar staan meer vrachtwagens. Een chauffeur gebaart naar ons dat we in de schaduw van zijn vrachtwagen kunnen staan. Dat maakt het wachten wat aangenamer. Ondertussen wordt zijn wagen helemaal leeg getrokken voor controle en de berg plastic buizen, slangen, koppelingstukken en andere plastic onderdelen rondom zijn vrachtauto wordt steeds groter. Hoop niet dat dat ons ook te wachten staat…

Na een halfuur wachten komt het aardige beugelbekkie aan wandelen. Of mijn papier al getekend is. Nee, het schiet niet erg op. Ik ben al een keer de loods ingelopen om te kijken hoe het ervoor staat, maar werd weggebonjourd door de douanier. Het beugelbekkie loopt met mij in zijn kielzog de loods in en vraagt om het papier. Et voila! Daar is het. Merci, merci en ik trakteer hem nog een keer op mijn allermooist glimlach. Hij kijkt blij terug. Dan geeft hij aan dat ik een krabbel moet halen. Hij wijst naar de hoek van het parkeerterrein waar een douanier zou moeten zitten. Ik zie alleen maar vrachtwagens. Ok, toch maar het parkeerterrein over steken naar de verste hoek en ja hoor… omringt door sinaasappelschillen en plastic flesjes houden twee douaniers kantoor op het verste hoekje van het parkeerterrein. In de buitenlucht. Logisch… Na een krabbel moet ik weer terug naar start, om in hokje nummer twee een stempel te halen. Dan is Karma eindelijk goedgekeurd en uitgeschreven. Vervolgens rijden we richting de uitgang. Als we er bijna zijn klinkt een schril fluitje…STOP! Ooh natuurlijk we zijn een loketje vergeten. We moeten nog in het grote boek bij geschreven worden. Weer paspoorten en autopapieren laten zien. Et bon… nu is het eindelijk in orde.

We rijden richting de uitgang. Weer moeten we stoppen. Eerst registratie in een ander groot boek, voor we het niemandsland in mogen. Paspoorten en autopapieren laten zien en daar gaan we dan… je zou het niet verwachten maar het is een drukte van belang in het niemandsland. Op een heuvel staat een auto van de UN, en langs de kant staan veel auto’s en autowrakken geparkeerd. Ook zitten er veel mensen langs de kant. We rijden langzaam verder en zien een brede strook met verschillende sporen waar auto’s hebben gereden. In de verte zien we de grensovergang van Mauritanië al liggen. We besluiten de vrachtwagen die voor ons rijdt in de gaten te houden en kiezen de route die vrachtwagen ook aflegt. We hebben veel horrorverhalen gelezen over fixers die je van de weg af proberen te drukken en over landmijnen die rondom de weg naar de grens zouden liggen. Het valt allemaal erg mee. We worden met rust gelaten en rijden met een slakkengangetje, samen met een aantal anderen op weg naar de grens. Dag Marokko, bonjour Mauritanië!

Een gedachte over “Au revoir Maroc

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s