Het beste van twee werelden

In afwachting van de afspraak met de VW-garage in Casablanca besloten we alvast op zoek te gaan naar een garage die het tweede sleepoog onder de auto kon monteren. Via de iOverlanders app vonden we een adres in Mohammedia, ten noorden van Casablanca. Vroeg in de ochtend gingen we op pad. Aangekomen bij de garage moesten we even wachten. De baas was nog niet gearriveerd. Mooie gelegenheid om het reilen en zeilen eens even te bekijken. Een doorsnee garage in Marokko is niet te vergelijken met een doorsnee garage in Nederland. De garage in Marokko had zijn werkterrein bij gebrek aan ruimte in de garage zelf, deels verlegd naar de straat. Op een stoffig plein voor de garage stond een aantal auto´s en deels gesloopte auto´s en in de straat voor de garage zelf werd in de vroege ochtend al een band vervangen. Auto´s die op de brug moesten voor reparatie werden binnen gerepareerd en het overige kon buiten. Het krioelde al van de monteurs die druk waren met allerlei klussen. Ook hele jonge jongens van rond de 12 jaar, sommige op slippers, waren aan het werk. Zij waren, zo bleek, in opleiding om monteur te worden. Na 10 minuutjes wachten arriveerde de baas. We waren meteen aan de beurt. Hij begreep direct wat de bedoeling was, maar er ontstond door ons gebrekkig Frans en de technische termen die hij over ons uitstortte toch wat verwarring. En omdat het toch niet geheel onbelangrijk is dat een sleepoog goed gemonteerd wordt, riep hij er een tolk bij; Hakim.

Hakim stond toevallig te wachten omdat zijn auto ook in reparatie was bij de garage. Hij sprak vloeiend Engels. Nadat bij de baas en bij ons duidelijk was wat precies de bedoeling was met het sleepoog gingen de monteurs, de baas zelf met in zijn kielzog zijn hulpje, aan de slag. Hij vroeg de autosleutels en wilde in de bus springen om hem op de brug te rijden. Even snel als hij op de stoel zat stond hij weer buiten…of de hond op de achterbank wel ok was?! Anda nam haar taak als bewaker van het fort natuurlijk zeer serieus en was kwispelend kennis gaan maken met de onbekende man achter het stuur. Omdat we Anda natuurlijk niet samen met Karma boven de grond wilden laten bungelen haalden we haar eruit en kon de baas aan de slag. Ivo hield een oogje in het zeil.

klein092612

Ondertussen raakte ik met Hakim in gesprek over het leven in Marokko. Hij had 10 jaar in Londen gestudeerd en gewerkt en was daarna weer terug gekomen om een leven op te bouwen in Marokko. Eigenhandig had hij een koffieshop en een fastfoodrestaurant op poten gezet. Dat viel niet mee in Marokko, zo vertelde hij. In Londen regel je zo ongeveer alles online om een onderneming te starten. Je schrijft je in en kunt aan de slag. En pas als je een bepaalde omzet behaalt, begin je met het betalen van belasting. In Marokko kun je weken bezig zijn met het opstarten van een bedrijf. En zodra je de deuren opent betaal je belasting, ook al heb je nog geen Dirham verdiend.

Lange adem
En dan had hij het nog niet eens over het vinden van goed personeel. Dat bleek een vak apart, vertelde hij in geuren en kleuren. Toen hij van start ging met zijn koffiehuis wierf hij eerst zelf zijn personeel. Dat viel bij de sollicitanten niet in goede aarde. Als bedienend personeel konden ze toch ook meteen een goed salaris verdienen zoals hij, als directeur van de tent? Waarom moesten zij bedienen voor een minimumloon? Het minimumloon in Marokko is 300 euro per maand. En voor het schoonmaken aan het eind van de dag moest hij maar iemand anders inhuren, want als bediening hadden ze het druk met bedienen en geen tijd om schoon te maken. Dat hij mooie rubberen handschoenen voor iedereen had aangeschaft zette geen zoden aan de dijk, dus deed de schoonmaker zijn intrede. Ook bleef iemand wel eens zomaar een dag weg zonder zich af te melden of te laten weten dat hij niet zou komen werken. En de volgende dag wandelde hij dan zonder pardon weer op de werkvloer rond. Ontslaan was geen optie vertelde Hakim want voor hem 20 anderen met dezelfde mentaliteit. Hakim vertelde kleurrijk over de bochten waarin hij zich soms moest wringen om zijn personeel zover te krijgen dat ze werkten op de manier zoals hij dat graag wilde. Vaak tot 10 tellen en een lange adem, maar uiteindelijk kreeg hij het voor elkaar en had hij de juiste mensen gevonden.

Tegelijkertijd had hij ook het jachtige westerse bestaan in Londen ervaren. Mensen die werk op de eerste plaats zetten en in zo’n hoog tempo leefden dat ze zichzelf voorbij renden. Daar zette hij ook zijn vraagtekens bij. In Marokko start de werkdag niet voor 10 uur en als je tussen de middag wat wil drinken met vrienden is er geen haan die ernaar kraait. Dan werk je daarna weer verder. Als voorbeeld noemt hij de Marokkaanse politie die ook ’s avonds veelvuldig nog op straat te vinden is en aan het werk is. In Marokko ligt het tempo lager en zijn de onderlinge sociale contacten niet minder belangrijk dan werk en carrière. Twee verschillende werelden en het een niet beter of slechter dan het ander…

Dat het werktempo lager ligt was overigens niet te merken aan de tijd die de baas en z’n assistent nodig hadden om het sleepoog te monteren. Ivo dacht dat het een lastige klus zou worden, omdat er gaatjes geboord moesten worden in het chassis voor het bevestigen van het sleepoog. Dat werd eenvoudig opgelost door de gaten er met een lasapparaatje in te branden. Et voilà. Na 2 uur zat alles keurig netjes op z’n plek en kon Karma weer veilig naar de aarde neder dalen. Kosten: 200 Dirham, zo’n 20 Euro.

klein160659

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s