Muskito´s, de kameleon en de haan

Onze eerste stop in Marokko was in Moulay Bousselham, ten noorden van Rabat. Omdat we de nacht weinig geslapen hadden vanwege het feestgedruis waar we in terecht kwamen op het marktplein in Ceuta, besloten we er een kort ritje van de maken. Het was zondag en we waren de enige op de tolweg naar het zuiden dus het schoot lekker op. Spoedig bereikten we de camping in Moulay Bousselham. Prachtige, grote camping in een natuurgebied. We waren de enig…samen met 10 kippen, een haan en 80.000 muskieten die blij waren dat er vers bloed was binnen gekomen. Lang leve de muggenspray en muggengaas. Met een warme douche en wifi onder handbereik konden we even bijkomen van onze ´stapkater´ in Ceuta en ons voorbereiden op de dag van morgen. Het consulaat van Mauritanië en de ambassade van Mali.

Anda kon lekker rondscharrelen op het campingterrein want er was toch niemand. Op een gegeven moment schoot ze in de jachtmodus en sloop naar een berg bladeren verderop. Daar wandelde een kleine kameleon op z’n gemakje rond. Prachtig! Na de wilde kamelen op de vlaktes langs de tolweg weer een prachtig dier en dit keer zo in de achtertuin.


Dit keer was het de beurt aan de muskieten om een feestje met ons te vieren en toen Anda er aan het eind van de dag uitzag als een stuk bubbeltjesplastic besloten we om op tijd ons nest in te kruipen. Heerlijk rustig op de camping, dus heerlijk geslapen tot de campinghaan in de ochtend besloot dat het tijd voor ons was om op te staan. Fijn al die natuur op de ecocamping…  Op naar Rabat.

Visa voor Mauritanië en Mali? No problemo
Op weg naar Rabat leek het ons leuk om een stuk over de parallelweg te rijden in plaats van over de saaie, saaie, saaaaaaaaaaaaaie tolweg. Dat bleek een interessante beslissing. We belanden op de weg die door de dorpjes heen kronkelt en waar het merendeel van de Marokkanen én de koeien, kippen, geiten en zwerfhonden gebruik van maken. De weg was in behoorlijk slechte staat. Het asfalt ging op sommige stukken over in gravel, afgewisseld met meters vol kuilen. De weg naast de weg was dan vaak beter dan de weg zelf, dus al zigzaggende kropen we vooruit.

In de dorpen zelf waren eigenhandig drempels aangebracht in dezelfde kleur als het asfalt waardoor je ze pas op het laatste moment zag en we herhaaldelijk gelanceerd werden. Het was druk in de dorpjes en aan de starende ogen te zien reden er niet vaak auto’s met buitenlands kenteken door de straatjes. Het was even slikken, maarja dit zullen we ongetwijfeld vaker tegen gaan komen dus hoppekee. Omdat we met het tempo dat we hadden niet voor sluitingstijd de ambassades zouden bereiken zijn we na een kilometer of 30 de tolweg maar weer opgedoken en met een hoger gemiddelde door gereden naar Rabat.

We besloten direct naar het consulaat van Mauritanië te gaan. Dat zou volgens de verhalen de lastigste zijn en zou met enige pech een week kunnen duren. Ivo en Anda bleven bij de bus en ik ging als eerste het gebouw in. Ik werd doorverwezen naar de achterkant en uiteindelijk belandde ik bij het juiste loketje waar twee heren zaten. Een was druk met zijn mobiel en de ander tikte driftig op zijn pc. Paspoort, 2 pasfoto’s en een kopie van het paspoort waren nodig. Ook scheen het zo te zijn dat een reservering van een hotel noodzakelijk was, maar daar is ons door het consulaat nooit naar gevraagd. En dat kwam goed uit, want dat hadden we ook niet geregeld. We hebben immers geen hotel nodig met ons huis op wielen. Toen alle paperassen waren ingeleverd en Ivo ook zijn rondje gedaan had, werd ik naar de bank aan de overkant van de grote weg gestuurd voor de betaling. Goed geregeld. Niets corruptie. Na enig gepruts met de geldautomaat die blijkbaar toch echt alleen Franstalig verstond (in het Engels kreeg ik niets, maar in het Frans gelukkig wel) was de betaling een feit. Vervolgens werd bij het consulaat van ons beide nog een foto genomen en vingerafdrukken en met de boodschap dat het de volgende dag vanaf 15.00 uur klaar zou liggen reden we na een uurtje weer weg op zoek naar een slaapplek. Dat viel reuze mee allemaal.

Een slaapplek bleek lastig in Rabat. Geen camping of fatsoenlijke camperplaats te bekennen. De overlandersapp (iOverlander) wees op een plek bij een haventje. Na een gesprek met de bewaking daar, die natuurlijk nog wel even met ons fotomodel Anda op de foto wilde, werden we weggestuurd. Niet zo verwonderlijk gezien er in de tussentijd een super de luxe vilawijk en mooie boulevard bij de haven waren herrezen.

verkleindluxewijkrabat
De villawijk waar we niet mochten overnachten

Wij vonden dat natuurlijk een uitstekende slaapplek, maar de mensen daar zaten natuurlijk niet te wachten op drie stoffige zwervers in de busje, in hun mooie nieuwe wijk. Dan terug naar de overkant richting het centrum waar je volgens de app tegen een kleine vergoeding op een parkeerplaats, tussen een drukke weg, een kasteel en de boulevard mocht staan. Dat klopte. Het was ’s avonds nog gezellig druk op de boulevard. Veilig voelden we ons ook want er liepen militairen met de nodige bewapening te patrouilleren.

In een aroma van autogassen zijn we ’s avonds heerlijk in slaap gevallen en de volgende ochtend met keelpijn van de ‘frisse’ lucht weer wakker geworden. Hop, snel op pad naar de ambassade van Mali. Het visum voor Mali ging snel en soepel en binnen een uurtje stonden we weer buiten. Ook daar scheen een hotelreservering nodig te zijn maar daar werd niet om gevraagd. Slechts 2 pasfoto’s, een kopie van het paspoort en het paspoort zelf was voldoende. Na de betaling (in euro’s omdat de pinautomaat dit keer wel weigerde geld te geven) moesten we tekenen voor ontvangst en we waren weer een visum rijker.

We moesten nog een paar uur overbruggen voor we hopelijk ons visum voor Mauritanië konden ophalen. Na een wandeling door de buurt en een paar boodschappen besloot Ivo een uur te vroeg te proberen of de visa al klaar waren. Dat was het geval. Fijn! Alles geregeld in Rabat, we konden verder. We zullen nog 2 weken van Marokko genieten voor we naar Mauritanië afreizen. In de tussentijd laten we nog een extra sleepoog monteren en moet er nog gekeken worden naar de klapperende rechter voorvering van Karma. In Casablanca zit een VW garage en daar kunnen we over een paar dagen terecht voor de vering.

In de tussentijd vermaken we ons op camping Said, tussen de plaatsen Mohammedia en El Mansouria. Genoeg te doen in voorbereiding op reis door de Westelijke Sahara en de grensovergang van Marokko naar Mauritanië.

 

5 gedachtes over “Muskito´s, de kameleon en de haan

  1. Leuk om jullie te volgen Gaat alles goed met Anda kan ze het gereis wel aan En kun je daar wel behoorlijk honden voer kopen ? Hier is het koud en nat Hoe warm is het bij jullie ? Goede vervolg reis gewenst van Ruth

    Like

    1. Hoi Ruth!
      Hier alles goed. Anda gaat ook goed. Veel en lang in de auto zitten vindt ze maar niets dus we proberen zoveel mogelijk af te wisselen met bezoekjes aan het strand en af en toe wat langer ergens staan. Daar wordt ze heel blij van.
      Het kopen van voer gaat prima. Genoeg vers vlees in de supermarkt. Vooral kalkoen, maar ook rund (erg duur) en geit. En lekker veel groente. Daar is ze ook gek op.
      T is hier lekker warm over het algemeen. Afgelopen 2 dagen zaten we meer in het binnenland. Daar was het s ochtends al 30 graden. Nu weer aan de kust maar hier is het kouder. Gisteravond 20 graden, brrrrrr. Ik had mm sokken aan 😁
      Bij jullie ook alles goed? Doe je de groetjes aan Hans? Knuffel van ons en Anda mist jouw lekkere knabbels wel zegt ze 😉

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s